De psychologische impact van een letter. Tot en met C vond ik alles prima. D was al wat veel voor mijn toen nog magere frame. Bij E riep ik hardop in mijn trui of het alstublieft nu eindelijk klaar was en bij F zag ik de lol er echt niet meer van in.

Toen een verkoopster naar aanleiding van mijn wintervetjes eens dreigde met G sprongen de tranen in mijn ogen. Cup G klonk helemaal niet meer als gezellige borstjes. Ik voelde me net een koe, met uiers.

Ik weet ook wel dat zo’n maat niks zegt over hoe mooi je borsten zijn en dat driekwart van de vrouwen met de verkeerde (lees te kleine) maat BH rondsjouwt, maar stiekem ben ik toch blij niet bij het G-team te horen. De F-jes hebben het namelijk al moeilijk genoeg. “Ehm Joyce, ik wil niet lullig doen hoor, maar ga je nu serieus lopen zaniken over hoe zwaar het is om een rondborstige blondine met maatje 36 te zijn?” Yup!

“Nee natuurlijk hebben we die maat niet!” Bijt de chagrijnige verkoopster me toe, terwijl ze me aankijkt alsof ik knettergek ben. Ik onderdruk de neiging haar te wurgen met het kanten stringetje in haar hand en verlaat de winkel. Een sport-bh kopen in een lingeriewinkel, hoe haal ik het in mijn hoofd! Een tocht langs 3 sportzaken, 3 lingeriewinkels, HEMA en V&D en nog steeds sta ik met lege handen. Ik ben toch verdomme geen freak of nature! Een sport-bh maat 70F, waarom is dat zo moeilijk? In een land waar de gemiddelde cupmaat C+ is en jonge vrouwen steeds grotere borsten krijgen zou je toch verwachten dat het kledingaanbod zich daarop aanpast. Maar ondertussen ben ik nog steeds kapitalen kwijt in de speciale boetiek omdat ik moet huilen van huidkleurige oma-bh’s.

“Ik kan ze nu eenmaal niet op mijn rug hangen.” Dat is mijn standaard reply op domme opmerkingen van mannen. Gelukkig heb ik daar veel minder last van dan vroeger, maar af en toe slingert er nog zo’n primaat voorbij. Dit exemplaar liep nog net rechtop, maar het feit dat zijn vrienden gespannen toekeken voorspelde niet veel goeds. “Mag ik je wat vragen?” Grijnsde de droeftoeter. “Ja hoor.” Zuchtte ik, me schrap zettend voor de onvermijdelijke basisschoolgrap die zou volgen. “Wanneer heb jij voor het laatst je voeten gezien?” De aperte klootzak piste bijna in zijn broek, zo leuk vond hij het. Hij wachtte het antwoord niet af en liep juichend terug naar zijn vrienden, die hem als een held ontvingen. “Biertje?” Het was een retorische vraag van mijn drankmakker, we zouden aan het incident geen woord meer vuilmaken.

Treurig als de hierboven beschreven mankinderen ook moge zijn, ze zijn tenminste eerlijk. In tegenstelling tot de jongen die op het eerste gezicht heel normaal leek, maar die een nare borstenfetish bleek te hebben. Vanaf het moment dat hij me zoende bekroop me een naar gevoel. Ik ben eigenlijk totaal niet preuts, maar instinctief ontweek ik zijn handen en schermde ik mijn lichaam voor hem af. Zijn aanraking werd steeds agressiever, tot hij met geweld zijn hand onder mijn trui forceerde, mijn rechterborst vastgreep en triomfantelijk proclameerde: “HA! Ik heb er een.” De neiging om een chloorbad te nemen is zelden zo groot geweest.

Gelukkig zijn dergelijke drastische maatregelen bijna nooit nodig en zijn er ook jongenshanden die wel fijn voelen op mijn huid. Zoals er zelfs voor mij de perfecte bikini bestaat. En als je die schatten dan vindt, is al het borstenleed ineens vergeten...

Joyce heeft nog 100 tietenverhalen en zou ze best weleens kunnen bundelen, ware het niet dat ze zich nogal snel verveelt. Het zijn tenslotte maar loze vetbultjes. Eerder schreef ze over belangrijke zaken als God, nationalisme, wraak en mores. Verder maakt ze zich vaak druk over dingen op Twitter of in de echte wereld (waar je mensen kan aanraken enzo).

Bekijk alle logs van JoycePants