Een vrouw van de wereld. Dat is wat Parijs van mij gemaakt heeft. Met vriendinnen waar iedereen er wel een paar van op voorraad heeft, een Samantha, een Charlotte en een Miranda, lijkt het alsof ik in een televisieserie leef.

Als een Franse Carrie Bradshaw loop ik door de straten van Parijs. Ik flaneer over de Champs Elysées met het grootste gemak en de onverschilligheid alsof ik in Eindhoven over de Demer sjok. Met het enige verschil dat ik nu de Arc de Triomphe voor me heb liggen en dat een soepele achterwaartse blik me uitzicht geeft op de obelisk op Place de la Concorde en het reuzenrad van de Tuileries. Ik manouvreer me als een balletdanseres tussen de massa’s toeristen door, herken valse Roemeense bedelaars van een afstand en weet ze van top tot teen te negeren wanneer ze hinkend en stinkend met opgeheven hand en neerbuigend hoofd op me af komen, terwijl de rest van de familie op de hoek van een straat met kinderen en het hele huishouden in zestig boodschappentassen als aasgieren staat te wachten totdat het hun beurt is om de naïeve toerist te overvallen. Mij niet dus.

Ik ga van een lunchdate naar een pause de café terwijl ik tussendoor even in mijn favoriete winkels binnen wip om nieuwe items te spotten en steeds weer nieuwe winkels ontdek. Op elke straathoek knipoogt er wel een man naar me, want de zon schijnt en dat geeft me een sluikse glimlach op mijn gezicht, en het zijden sjaaltje om mijn nek golft achter mij aan, opgezwiept door het briesje dat tussen de Haussmann-panden doordanst.
Met mijn mojito ter waarde van een euro of tien klets ik een eind weg met vriendinnen in een café of op het terras, zittend op hartvormige stoeltjes, genietend van de Parijse afwisseling in interieurstijlen en de comotie op straat. Bij betaling hou ik nonchalant wat briefgeld omhoog dat de ober zonder enige gène uit mijn handen weet te trekken als ik even afgeleid ben door een in slowmotion langsrijdende roze limousine.

’s Avonds neemt mijn eigen Mister Big, Monsieur Unique, me mee uit eten in de lichtstad waar Eindhoven wel degelijk voor onder doet. Onder het genot van een krachtige rode wijn nuttigen wij met klasse onze entrecôtes, gebakken à point. We delen romantisch één dessert terwijl we elkaar nog even verliefd als in het prille begin aankijken en verdrinkend in zijn ogen buigt hij zich naar mij toe en kust zacht wat achtergebleven chocolat van mijn mond. Discreet als Carrie is, volgen verder geen details...

Met het metronetwerk in mijn langetermijngeheugen geprint draai ik mijn hand niet om voor een boodschapje aan de andere kant van de stad: schoenen. Vanaf het eerste moment dat de lentecollectie in de etalages zichtbaar werd smolt mijn tere vrouwenzieltje voor een paar pumps en zwicht ik na een paar slapeloze nachten. Want wallen, nee, daar gaan we niet aan beginnen, zelfs voor een paar Manolo Blahniks zou ik ze niet over hebben.
Ondertussen doe ik in mijn studio een poging mijn garderobe in de beschikbare kastruimte te krijgen en vooral te houden; een onmogelijke klus waarbij ik de vêtementjes van Monsieur Unique zo compact mogelijk op twee planken probeer te ordenen zonder de hulp van een vacuumpomp en bijbehorende hoezen. Onmogelijk.

Door mijn hoofd schieten zinsdelen, pakkende onderwerpen, nieuwsitems. Ik ben nu eenmaal ook nog eens columniste tussen het socializen en shoppen door.
Aan de vooravond van het begin van een langeafstandsrelatie, een verhuizing en de zoektocht naar een nieuwe baan zou ik toch wel ergens een column uit moeten weten te persen. Mais non, binnen in mijn wonderlijk brein is het centrale onderwerp het plannen van reisjes. Misschien deze zomer naar Abu Dhabi met vriendinnen? Hoe kom ik erop, geniaal idee.
Daarentegen zijn persoonlijke problemen en dilemma’s ook vast goede voeding voor mijn virtuele pen en effectieve publiekstrekkers. Want wat is nou interessanter dan de problemen van een ander!

Maar problemen... Nee, die heb ik nu even niet. Dilemma’s dan? Buiten het wel of niet kopen van dat leren jasje, neuh.

Bekijk alle logs van Nicky