Omdat retorische vragen steeds vaker ons leven binnensluipen zonder er bij na te denken.

Een retorische vraag: 'vraag die eigenlijk een bevestiging is en waarop men geen antwoord verwacht.' We kennen ze natuurlijk allemaal de vraag van 'ben je gek geworden of zo?' en 'waar is dat voor nodig?' welke vaak worden neergezet om iets te bekrachtigen. Door de dwingende vorm van dit stijlfiguur wordt de retorische vraag dan eigenlijk ook niet met een vraagteken maar uitroepteken geschreven. Maar dat weten we allemaal wel toch!

Maar, de retorische vraag komt vaker voor dan we denken. Steeds vaker word ik geconfronteerd met een vraag waar ik dan bijdehand antwoord op geef waarna ik een boze blik van de steller ontvang. Vaak worden de meest simpele commando's vervormd tot een retorische vraag zodat het minder commanderend klinkt. Zo ook vanochtend, op zaterdagmorgen was ik al om acht uur op om vroeg te ontbijten en douchen. Om negen uur zette ik de muziek aan waarna mijn huisgenoot aanklopte met de vraag 'kan het iets zachter?' En daar is hij: de retorische vraag. Want ik kan wel nee zeggen, maar dan ben ik asociaal.

Van de week belde ik ook naar de tandarts. Het duurde even voor de telefoon beantwoord werd en met een 'heeft u een klein momentje?' werd er uiteindelijk opgenomen. Hier weer het dilemma, ik heb wel een klein momentje, maar eigenlijk wil ik nee zeggen want ik heb helemaal geen zin om een klein momentje te besteden aan mijn telefoontje naar de tandarts. Maar wederom, als ik nee zeg ben ik asociaal.

Laten we het nu eens van de andere kant bekijken. Ik vind een retorische vraag asociaal. Ik vind het stellen van een retorische vraag net zo asociaal als het antwoorden op een retorische vraag. Want wie is mijn huisgenoot om mij op te leggen dat mijn muziek zachter moet? En wie is mijn tandarts om mij te vertellen dat ik maar gewoon geduld moet hebben? En wie is mijn moeder om mijn tijd te verpesten met de vraag 'wat doet die beker daar?' in plaats van 'ruim die beker even op'? (dit waren overigens ook retorische vragen).

Koop gewoon oordoppen en kom niet klagen over mijn muziek. Neem de telefoon niet op als je weet dat je iemand niet meteen te woord kan staan. En al helemaal: vertel me gewoon wat ik moet doen in huis in plaats van al die rare vragen te stellen!
Ik begon overigens al vroeg op de retorische vragen van mijn moeder te antwoorden 'wat doet die beker daar!' en 'moet ik het nog een keer herhalen!' werden al snel beantwoord met 'staan' en 'graag', natuurlijk met alle gevolgen van dien.

Ik haat verzachtende woorden, ik haat verkleinwoorden en ik háát retorische vragen. Even tussendoor: verkleinwoorden moeten ook afgeschaft worden. Opmerkingen als 'ik bezoek regelmatig concertjes' en 'doe maar een suikertje in mijn koffie' vind ik meer vies klinken dan interessant.

Al met al: ik vind retorische vragen enorm asociaal. Ik denk dat ik de komende tijd dan ook antwoord ga geven op elke retorische vraag die mij serieus gesteld wordt. Ps. Ik heb vanochtend mijn muziek een half uur later gewoon weer aangezet.

Bekijk alle logs van AshaSchoonheid