De wereld van een acteur is niet een voor de hand liggende. Er moet keihard aan de weg getimmerd worden om zin aan de carrière te geven, succes te behalen en een gevestigd acteur te worden.

In het leven ontwikkelt iedereen zich op zijn eigen manier en in zijn eigen ritme. Waar we op de middelbare school vaak nog allemaal gelijken van elkaar proberen te zijn, op enkele uitzonderingen na, gaat daarna iedereen zijn eigen weg. In veel gevallen wordt dan ook nog vaak het sociaal gewenste pad gekozen, maar anderen nemen toch net even dat uitdagende en minder voorspelbare bergweggetje dat hen leidt naar hogere dromen en een klaarblijkelijk bereikbare horizon.

Met Facebook kan ik tegenwoordig zomaar van al mijn webvriendjes en –vriendinnetjes zien wat ze uitvoeren. In sommige gevallen ben ik zeer onder de indruk van wat ze al bereikt hebben in hun jonge leven, hoe ambitieus ze zijn en hoe sterk ze hun eigen idealen naleven en passies volgen. Dat had ik tien jaar geleden nog niet achter ze gezocht. Tijdens kleinkunstavonden kwamen deze talenten al wel naar voren, maar dan werden ze nog beschouwd als geslaagde hobby’s. Een operazangeres, een DJ, een acteur.

Om deze laatste kan ik ook zonder Facebook niet heen. Het is namelijk het broertje (het klinkt op deze manier denigrerend, maar jonger is jonger en broertjes blijven broertjes) van één van mijn beste vriendinnen. Na de succesvolle afronding van de theaterschool begon hij met kleine rollen in theaterproducties en series, zoals Flikken en Single… waar mijn vriendin mij en de rest van de gang uiterst enthousiast attent op maakte. Gevolg: een half uur lang turend naar het beeldscherm, van vijf centimeter afstand, om af en toe twee seconden “het broertje van” te kunnen zien schitteren in zijn voor de serie natuurlijk alles veranderende bijrol.
Maar nu begint het toch serieuzer te worden. Vriendin H. begint ons te spammen zodra er weer nieuws is rondom broertje lief. En niet zonder gegronde redenen. Meneer(achja: -tje) is nu elke zondagavond op televisie te zien. Wat is ie groot geworden! Het lijkt net een volwassen vent, en nog een leuke ook.
Na school bij de één of de ander thuis, vonden we het onder vriendinnen altijd storend als broertjes thuiskwamen en ook op de computer wilden. Op school zei je wel ‘hoi’ tegen de mennekes, maar meer contact was er niet als je ze tegenkwam. Maar na deze tijd geldt: hoe ouder we worden, hoe volwassener we met elkaar omgaan en hoe geïnteresseerder we in elkaar raken.

Nu kan ik zeggen: petje af, wat een kerel. De wereld van een acteur is niet een voor de hand liggende. Er moet keihard aan de weg getimmerd worden om zin aan de carrière te geven, succes te behalen en een gevestigd acteur te worden.
Op zondagavond kan ik ‘m nu zien, met een druk op de knop, helder beeld via de glasvezel. Het mooiste is dat velen met mij lijken te genieten van de serie A’DAM – E.V.A. Het is een serie die dichtbij de realiteit van alledag staat, met net dat mespuntje surrealisme dat het sprookjesachtig maakt. Dood en nieuw leven staan tegenover elkaar, zoals ze elkaar ook afwisselen in de dagelijkse kermis van gebeurtenissen gedurende onze existentie. De wereld is geen paradijs, de wereld is hard en dat wat je ervan weet te maken. De beelden geven ongekunsteld de Amsterdamse werkelijkheid weer, de nietsvermoedende voorbijganger is een nietsvermoedende voorbijganger. Acteerwerk wordt gecombineerd met spontane improvisatie wat subtiel verwerkt is in de scènes zodat het de kijker bijna niet opvalt.

Wanneer “Adam” bij Paul de Leeuw zit op ma, di, wo, do of vrijdag en wanneer er weer een interview met of recensie te lezen valt over het broertje, ben ik weer een sms of een mail rijker. Nieuwsgierig als ik steeds weer ben klik ik dan ook gretig op de link of zet ik de televisie ervoor aan. En deze situatie lijkt voorlopig aan te houden. Alsof een rol in een hippe Nederlandse serie nog niet genoeg is, verschijnt hij volgende week ook nog eens op het witte doek, naast onder andere Paul de Leeuw!

Ik begin te beseffen dat ik eigenlijk misschien wel net zo enthousiast ben als Vriendin H., want ik ben trots op wat “het broertje van” neerzet op beeldbuis en in bioscoop. Trots eigenlijk dat ik ‘m nog echt ken ook. Dat kan ik niet zeggen van Carice van Houten, ik heb haar niet op Facebook als vriendinnetje, maar zij is waarschijnlijk ook gewoon “de zus van”, met inmiddels een paar Gouden Kalveren en awards in de kast op haar slaapkamer en een massa aan trotse mensen om zich heen.
Ik heb goede hoop voor het broertje van!

Bekijk alle logs van Nicky