Niet dat ik generaliserend wil zijn. Of lullig wil doen. Ook niet dat ik mannen, of vrouwen, in de zeik wil nemen, maar wél dat ik gewoon oprecht verbaasd ben over de manier waarop de mannen waarmee ik het afgelopen half jaar ben omgegaan, communiceren. Jullie lijken wel een stelletje wijven, jongens!

Ik vind dus dat vrouwen bij tijd en wijle nogal kunnen zeuren. Over kleine dingetjes. Over dingetjes waarover ze gewoon niet zo zouden moeten zeuren. ‘Waar moet ik nou met mijn gevoelens naartoe?’ of ‘ik heb gewoon het gevoel dat hij nooit écht naar mij luistert’. Dat zijn van die uitspraken waar ik spontane kokhalsneigingen en jeukuitslag van krijg. Niks ten nadele van vrouwen, maar dat gemekker over gevoel altijd…

Natuurlijk moet ik toegeven dat ik zelf net zo’n droeftoeter kan zijn, die neuzelt over een rolletje vet hier of een liefdesverdrietje daar, maar de neuzelgrens is bij mij snel bereikt en dan gaan we weer gewoon over op de orde van de dag; studeren, lezen, op het terras zitten met vrienden of vriendinnen, bier drinken, boeren laten en meer van dat soort dingen. Maar grutjes nog aan toe. Ik ben nu bijna een half jaar vrijgezel. Heerlijk, moet ik zeggen. Relaties zijn wat dat betreft net vrouwen: te veel gezeik (sorry, dames, dat bedoelde ik niet zo). In ieder geval: tijd en kansen genoeg om me met wat manspersonen in te laten.

Nou, daar begint het gedoe! Ik lijk verdomme wel de vent. Ik sta te zoenen met een jongen in een kroeg. Allemaal hartstikke leuk. Een week later doen we het nog eens dunnetjes over. Of ik even mee naar buiten ga. Wat mijn verwachtingen zijn enzo, of ik een relatie wil enzo, omdat we al twee keer gezoend hebben enzo. Bugger off! Ik wilde met je zoenen, fin. Een paar maandjes later. Ik sta met een andere jongen te zoenen. Na een tijdje zegt hij dat hij geen relatiemateriaal is, omdat hij bindingsangst heeft doordat hij vroeger blaaablaaaaablaaaaaaa. Prima, jongen! Ik wilde alleen maar even met je zoenen.

Ok. Dit klinkt allemaal een beetje hatelijk. Eigenlijk is het alleen maar heel goed dat iemand gelijk vanaf het begin aangeeft wat zijn verwachtingen zijn. Daarmee voorkom je rare situaties. Het is ook niet dat ik het afkeur, het is alleen dat het meestal andersom gaat. Misschien ben ik gewoon een beetje cynisch. Ik ben eigenlijk ook gewoon een vrouwspersoon dat over haar gevoelens praat en het fijn vindt als anderen dat ook doen.

Zoals de jongen waar ik het eigenlijk écht over wilde hebben. Maar waarvan ik gewoon niet zo goed weet hoe ik erover moet schrijven. Waar ik al maanden gek op ben en met wie het allemaal een beetje raar verloopt. Waardoor mijn gevoelens (yulgh) alle kanten op schieten. En waardoor ik cynisch word over mannen. Mannen die met vrouwenzinnen komen. Vrouwenzinnen als ‘ik wil onze vriendschap niet in gevaar brengen’, maar tegelijk in alles laten merken dat ze eigenlijk toch ook wel meer willen. Ik ben een vrouw. En ik weet niet wat ik ermee moet. En dit is dan het einde van mijn eigenlijk nergens op slaande, totaal tegenstrijdige column.

Delen

Bekijk alle logs van Soof