Het ging mis op het moment dat we oogcontact maakten. Ik wilde het niet en begon dus al verwoed met mijn hoofd te schudden. Maar hij had zijn aas uitgegooid, zijn prooi gevonden en zijn tanden erin gezet. En zijn doel heiligde alle middelen. Langzaam kwam hij dichterbij.

Het begon allemaal op een mooie zonnige middag, zoals we die de laatste dagen steeds vaker hebben (jeej!) Ik had een vrije dag en besloot na een sportieve ochtend, mezelf te belonen met een middagje stad. En om het helemaal bont te maken mocht ik van mezelf ook geld uitgeven. Niet veel, maar genoeg voor iets leuks. Ik vind het héérlijk om af en toe alleen de stad in te gaan, uren niet te praten maar winkel in, winkel uit te slenteren en hier en daar leuke, vooral niet nuttige, spulletjes te komen. En dat ging ik doen...

Het ging mis op het moment dat we oogcontact maakten. Ik wilde het niet en begon dus al verwoed met mijn hoofd te schudden. Maar hij had zijn aas uitgegooid, zijn prooi gevonden en zijn tanden erin gezet. En zijn doel heiligde alle middelen. Langzaam kwam hij dichterbij. Ik keek nog wanhopig naar links en naar rechts maar er was geen ontkomen aan, er was geen uitweg, geen vlucht mogelijk! Ik was overgeleverd aan zijn intenties. En ik wist al wat hij wilde. Oh, ik wist dondersgoed wat hij wilde. Ik kén dat soort en tot de dag van vandaag was ik er altijd goed in geslaagd het te ontwijken, te ontkennen en te negeren. Maar het liep mis. Het ging gruwelijk mis. En het gebeurde; Ik verdronk in zijn mooie donkere ogen, was afgeleid door zijn wilde krullen en had alleen maar oog voor zijn weelderige bos borsthaar. Hij glimlachte nog eens vriendelijk, maakte nog een grapje en kwam wat dichterbij staan. Té dichtbij. Ik keek nog eenmaal wanhopig om me heen, fluisterde 'nee' en schudde nog aarzelend met mijn hoofd. Nee, nee...Na alles wat ik had meegemaakt, kón dit toch niet zover komen. Het zweet brak me uit en ik ritste mijn leren jasje wat verder open. Ik voelde mijn bloed met een hoge snelheid door mijn aderen pompen. Mijn lichaam reageerde met een oerinstinct: Gevaar! Alarm! Loop weg! Vlucht! Maar het lukte me niet, ik was verdoemd. Ik had geen keus. Ik verdronk in zijn smekende, mooie ogen.

Ik heb me laten strikken door een jongen, strijdend voor het goede doel. Hij was gewoon té leuk.
Dus Oxfam Novib, bij dezen. Alsjeblieft.
Slinks strijdplan. Dat moet ik ze meegeven.

Bekijk alle logs van Marijke