"Het komt allemaal goed" zei hij tegen me, terwijl het slechte nieuws nog nagalmde. "Natuurlijk komt het goed" zei ik tegen hem, terwijl de angst me in een wurggreep hield. "We gaan dit samen doen" zeiden we, terwijl we elkaar vasthielden.

Het was zover. Het moment waarvoor we allebei bang zijn geweest. De oncoloog kwam met het kutbericht dat er nu iets moest gebeuren. Opereren of bestralen want er zat een plek in de longen van mijn lief die ze te verontrustend vonden. Nu ruim drie weken geleden. Het waren rare, verwarrende weken. Ons leven leek wel in een vacuüm gezogen. Afhankelijk van de berichten van het ziekenhuis, wachten op telefoontjes wat er zou gaan gebeuren en wanneer. Ik was bij vlagen echt in paniek en doodsbang voor wat ons allemaal te wachten stond. Mijn lief bleef rustig, heeft vakantiedagen opgenomen en afleiding gezocht in allerlei klusjes.

Een week later kregen we uitsluitsel. Het werd bestralen. Wij zelf waren wel voor opereren, gewoon wegsnijden dat gezwel maar in overleg met de andere oncologen, de radiotherapeuten en de chirurg kwam de oncoloog tot de conclusie dat bestralen de beste optie was. Ze vertelden ons dat je daar nauwelijks iets van te lijden had en na de nodige uitleg leek het ook ons de beste behandeling. Alleen klinkt bestralen meteen zo kankerig, zo eng, zo grote-mensen-wereld.

Toch waren we wel gerustgesteld door de artsen en ik was allang heel blij dat pijn en ziek zijn mijn lief bespaard zouden blijven.

De bestralingen vonden plaats in het Radiotherapeutisch Instituut. Ik kan niet anders zeggen dan dat daar supermensen werken. Mensen die je snappen, die weten dat je eigenlijk doodsbang bent. Ze zijn vriendelijk, begripvol en vooral heel snel. Wachten kennen ze daar niet, je wordt echt direct geholpen en dat is erg prettig. Iedereen die mij kent weet dat ik geen held ben wanneer het om zieke mensen gaat. Ik word niet graag geconfronteerd met de vergankelijkheid van ons menselijk lichaam. En in het radiotherapeutisch instituut komen alleen kankerpatiënten, dat associeer je toch al snel met heel ziek. Gelukkig viel dat allemaal best mee, al haalden wij wel de gemiddelde leeftijd daar sterk naar beneden.

We hebben nu vijf bestralingen achter de rug en in mei horen we of het is aangeslagen en of de rest van de plekken rustig zijn gebleven. We hebben onze dagelijkse bezigheden weer opgepakt. Mijn lief is aan het werk, ik kan me weer concentreren op andere zaken en verder moeten we nu afwachten. We proberen uit te gaan van het beste, dat het weg is en dat we daarna weer onder de viermaandelijkse controle van de oncoloog staan.

We zijn de afgelopen weken heel intens samen opgetrokken en ik houd, indien dat al mogelijk is, nog meer van hem. Van zijn rust, zijn moed en zijn optimisme. Ik wil nog heel lang samen met hem zijn dus ik moet wel van het beste uitgaan.

Voor wie mij voor het eerst leest, in mijn column In your face lees je wat er aan vooraf ging. Inmiddels zijn we anderhalf jaar verder en tot voor kort zonder wat voor een behandelingen dan ook. Er zijn ook mensen die genezen van kanker, daar kunnen wij ook bij horen, nee daar gaan wij bij horen. Meer Ingrid? Klik hier.

Tweet

Bekijk alle logs van ingrid