Het was een rare houding. Als een soort vlezige wokkel, zout en lenig, lag ik met mijn rug half op de grond. Ik had nog nooit sardines in gordijnen genaaid, dus behelpen was het sowieso.

Tijdens het kleverige klusje stak ik af en toe een zilte sensatie in mijn mond. Nu kon het nog, voor het kwalijke aroma zich met het voortschrijden der tijd zou ontwikkelen.

De volgende klus zou gelukkig een stuk makkelijker zijn. Ik liep naar de sokkenlade alwaar de grijze, zwarte en donkerblauwe sokken met een enkele stip, op kleur gesorteerd, geordend lagen te zijn. Daarna ontvouwde ik de perfect gerolde paartjes, om ze vervolgens met een nieuwe, anderskleurige partner te verenigen. Mensen met een lichte dwangneurose zijn verbazend makkelijk te pesten.

Het veranderen van alle administrator-passwords nam wat langer in beslag. Ik twijfelde tussen de naam van de door hem zo gehate ex, of die kerel waarmee ze vreemd ging, maar besloot uiteindelijk toch voor het minder wrede “Sterf!<3” te kiezen. Zijn Facebook liet ik ongemoeid, wegens te cliché en revanchegevoelig, maar ik kon het toch niet laten een kleine advertentie op GayRomeo.com te plaatsen (met vermelding van zijn zakelijke 06-nummer). De foto van zijn 18-jarige zelf in zwembroek bleek een instant hit in mannelijk penisminnende kringen.

Tegen die tijd was mijn download van 10 seizoenen “America’s Next Top Model” compleet, wat het vervangen van Jeremy Clarkson door Tyra Banks in zijn Top Gear tv-map een stuk makkelijker maakte. Ik was eigenlijk net lekker in de weer met Brillo-sponsjes en de flatscreens in huis, toen de bel ging. Dat moest de kakkerlakkenman zijn! Toch lief dat zo’n man anno 2011 nog erfstukken als betaling accepteert. En de geur die hij in huis achterliet… Onbetaalbaar!

Na het aanlengen van het drinkontbijt met single malt whiskey, vulde ik de lege whiskeyfles met Crodino. Het bitterste goedje ter wereld, met uitzondering van de brok in mijn keel. Ik keek op de klok en besloot haast te maken. Hij zou al bijna thuis komen. Snel nog even de batterijen uit alle afstandsbedieningen halen en zijn te heet gewassen maatpakken terug hangen. Ik keek voor de laatste keer om me heen. Jeukpoeder in zijn boxershorts? Check! Zijn haargel vervangen door eendenvet? Check! Stekker uit vriezer? Check! Paté in de voering van de bank? Check!

Of, zo had het kunnen gaan. Dat had ik kunnen doen. Als ik een slechter mens was geweest. Als ik niet zo veel van hem had gehouden. Als ik zijn geluk niet nog steeds zo belangrijk had gevonden. Maar helaas, ik ben geen stoere bitch. In plaats van wraakzuchtig mijn stempel te drukken, wis ik mezelf nauwkeurig uit. Ik verschoon het bed waar ik nooit meer zal slapen. Ik schrob de plee waar ik nooit meer zachtjes zal plassen opdat hij me niet hoort klateren. Ik verwijder elk stukje vrouwelijkheid uit de badkamer waar hij vaak trots over mijn schouder in de spiegel keek, naar mij, naar ons.

Hij verdient mijn haat net zo min als ik dit verdriet. Onze toekomst die niet meer is verdient een waardiger afscheid. Daarom vulde ik de koelkast met troost, om hem op te vangen in dat klinisch schone huis. Daarom schoof ik met de overgebleven spulletjes, opdat de leegte niet zo opviel. Daarom schrijf ik deze woorden. Omdat we moeten blijven lachen, juist als we willen huilen.

Bekijk alle logs van JoycePants