Want verstaan, dat is iets te veel gevraagd. Mijn kennis van het Arabisch gaat niet verder dan insjallah, salaam aleikum en jalla jalla. Een summiere kennis, zeker. Maar hard schreeuwen, dat is dan weer een communicatiestijl waar ik vrij veel van weet.

Opstandeling of Khadaffi-aanhanger: geschreeuwd wordt er sowieso. Logisch. Er moeten punten gemaakt worden en dat gaat het beste door toehoorders te overdonderen met een muur van geluid. Daarom kijk ik tegenwoordig het nieuws met mijn duim startklaar op het volume-lager-knopje. Want het nieuws is het nieuws niet meer zonder scanderende en kostbare kogels in de lucht vurende Arabieren. En dat gaat er vrij luidruchtig aan toe. Niet altijd leuk op de vroege ochtend, bij het eerste kopje koffie. Dat mogen jullie best weten. Maar jullie zijn niet alleen hoor. In Egypte, Tunesië, Jemen, Bahrein en Syrië kunnen ze er ook wat van.

Het luidkeels declameren van gedachten, meningen en gevoelens. Been there. Daarbij anderen niet laten uitpraten. Done that. Hak-op-de-takkerig uitleggen waarom het vreselijk, geweldig, idioot, schandalig of fantastisch is. Honey, please. Niets menselijks is mij vreemd, ook dominant gebruik maken van de ruimte niet. Maar ik doe mijn best om een toontje lager te zingen. Omdat ik telkens weer de feedback krijg dat mijn luide stem niet altijd op prijs wordt gesteld.

Mag ik zo vrij zijn jullie ook van wat feedback te voorzien? Op jullie stemvolume? Ik begrijp dat jullie in een precaire situatie zitten. Feedback op jullie stemvolume is wellicht het laatste waar jullie op wachten. Maar het moet me van het hart, het is het enige waaraan ik kan denken als ik jullie op mijn beeldbuis zie. Dus op hoop van zegen: Jullie schreeuwen nogal hard. Hinderlijk hard.

Of ga ik nu te ver? Ik ben natuurlijk niet degene die onderdrukt wordt door een flippende dictator. Ik word niet met de dood bedreigd door zijn overspannen aanhangers. Dan zou ik ook wel anders piepen. Pardon, jammeren en schreeuwen. Niet dat jullie gestoorde tiran daarvan onder de indruk zou zijn. Hij zet gewoon een tandje bij en blèrt nog harder. Als ik voor hem stond, zou ik hem uit pure angst gelijk geven. Maar dat is ook het geheim van hard schreeuwen, nietwaar? Hoe meer decibellen je produceert, hoe sneller je gelijk krijgt.

Lieve Libiërs, denk alsjeblieft niet dat ik het jullie kwalijk neem dat jullie zo luidruchtig in het nieuws aanwezig zijn. Het heeft jullie de nodige hulp gebracht; een doel dat de lawaaiige middelen heiligt. Een politieke, sociale en economische omwenteling op gang brengen -in een samenleving die bestaat bij de gratie van onderdrukking en angst- is geen kinnesinne. Ga vooral zo door, want ik gun jullie een samenleving waarin een ieder lekker van zich af kan schreeuwen.

Ik blijf tot die tijd wel zuchtend op het volume-lager-knopje drukken. Of op mute, ook zo’n handige functie. Mute, hoe zeg je dát eigenlijk in het Arabisch?

Bekijk alle logs van Nathaliefje