Bijna had ik hem een klap in zijn gezicht gegeven. Of neen, geen klap, een stomp. Het was ook terecht geweest. Mijn gevoel voor humor is best grappig, maar deze keer ging hij echt te ver, 1 april of niet.

Ik haat 1 april. Rond 28 maart geloof ik al niets meer van wat ik hoor, lees of zie. Mocht je me rond deze tijd nodig hebben voor een noodgeval, bel me dan op 2 april, want ik geloof je gewoon niet. Natuurlijk vind ik goed uitgevoerde practical jokes wel leuk, maar op de een of andere manier komen de infantiele en inferieure mensen om me heen (hij dus) niet verder dan losse veters, vlekken op mijn kleding en kikkers in mijn bil. Val dood, is dan het enige wat ik te zeggen heb. 'Jij hebt gewoon geen gevoel voor humor' riposteert hij vervolgens.

Het is pertinent onwaar dat ik geen gevoel voor humor heb. Vallende mensen, vind ik bijvoorbeeld enorm grappig. Net als spitsvondige woordgrappen en het absurdisme van bijvoorbeeld Hans Teeuwen. Internetgrapjes vind ik ook heel leuk en om South Park moet ik altijd lachen. Hardop. Maar als ik een van zijn stomme grapjes eens niet leuk vind, heb ík geen gevoel voor humor. Hij zou natuurlijk ook eens zijn best kunnen doen op een écht geslaagde grap, maar dat zou te veel gevraagd zijn.

Schelden, dat vindt 'ie lollig. 'Kankerhoer, heb je mijn overhemden nu nog niet gestreken? Je deugt echt nergens voor, loser! Ik haat je!' Na zo'n enorme 'grap' kan ik natuurlijk niets anders doen dan vuil kijken. Hij probeert het dan goed te maken (vermoed ik) door op mijn schouder te stompen en me uit te leggen dat ik een zuur wijf ben, moeilijk doe en toch wel snap dat het een grapje is. Als ik dan zeg dat ik de grap niet snap, stampt hij kwaad de kamer uit om me heel erg opvallend te negeren.

En toch... Hij is godzijdank meer dan dat. Hij maakt ook wel eens leuke grappen, laat me harder klaar komen dan wie dan ook en als hij met een bos bloemen voor mijn deur staat (elke vrijdag), kunnen de vlinders in mijn buik het niet laten om te koppeltje duikelen. Oh en ook niet onbelangrijk, toen ik in Nijkerkerkhasseltelerveen was gestrand omdat er herfstblaadjes op het spoor lagen, kwam hij me ophalen. Uit eigen beweging.

Dus toen hij me vannacht wakker maakte, vermoedde ik niets. Hij keek er ook zo serieus bij. Ik wreef de slaap uit mijn ogen en probeerde onopvallend te ruiken of ik heel erg uit mijn mond stonk. (We zitten namelijk nog in de fase dat ik 's ochtends snel uit bed glip om mijn tanden te poetsen.) Ik stonk niet heel erg en hij bleef serieus kijken, dus ik werd onrustig. Normaal vind ik kalmte door in zijn groene ogen te kijken, maar hij ontweek mijn blik. (Waarschijnlijk zodat hij zijn lachen in kon houden, de lul.) 'Poempelemoentje, sorry dat ik je wakker maak. Ik lig al de hele nacht naast je te malen en ik moet je iets vertellen. Natuurlijk zou ik tot morgen kunnen wachten, maar ik móet het gewoon kwijt, ken je dat, dat je iets zó nodig moet zeggen?'

Nog steeds een beetje slaperig en bang voor mijn adem, hield ik mijn lippen opeen, knikte en keek hem vervolgens vragend aan. Hij begreep mijn blik en schraapte zijn keel.

'Mia, Miaatje, Miepielief, we zijn nog niet eens zo lang samen en misschien is het dom om te zeggen, maar ik hou van je. Jij bent de leukste, de liefste, de mooiste. Jij bent hét. En je weet, ik zeg dit soort dingen pas als ik het écht meen.'

Ondanks zijn minpunten, waren dit wel precies de woorden die ik wilde horen. Ik was dan ook zo blij, dat ik er haast van moest kotsen. Ik liet me voorover vallen, knuffelde zijn knieën en wilde net zeggen dat ik hem ook de leukste vond, toen zijn bulderende lach door de kamer rolde. 'Haha! Kijk eens op de klok, zuigsnol! Het is na middernacht, 1 april, kikker in je bil, die er nooit meer uit wil! Dat hoofd van je! Jezus, dat je dít gelooft, naiëf mokkel! Ik ken je amper en je kijkt altijd zuur, waarom zou ik van jou houden?'

Ik heb hem niet gestompt. Wel heb ik in de badkamer hartstochtelijk in zijn wasmand gekotst. Als hij vanavond aanbelt, doe ik niet open, want ik ben niet thuis. Ik heb namelijk heel sterk het vermoeden dat hij morgen pas begrijpt dat 'het is uit!' géén grapje was...

Bekijk alle logs van Mia