“Mayday, mayday! Doodsangstmodus aan! Hersenen aan maag en darmen! Ik herhaal: DOODSANGSTMODUS AAN!!! Evenwichtsorgaan trekt het niet meer! Redden wat er te redden valt, kom op… Argh, NEEEEE!” … Plons…

"Gadver Nathalie!" "Ja sorry, ik kon het niet laten.."

Tja. Dat was dus het einde van Knut. Volgens een journalist van Metro had de befaamde ijsbeer “nog monter om zich heen gekeken”, voordat hij “als een doffe baal wol” in het water eindigde. Ik weet niet wat die Metroman onder monter verstaat, maar ik vond er niets monters aan toen ik het filmpje van Knuts doodsstrijd bekeek (mijn evenzo morbide en nieuwsgierige medemens: hierheen) De rondjes ijsberende ijsbeer deed mij vooral denken aan één van mijn gerbils, vlak voordat deze het loodje legde. Het kleine geestje van gerbil 3 probeerde koortsachtig te bevatten wat zijn kortsluitende ingewanden al wisten: dit is einde oefening.

De “Mein Gotts” vulden de lucht in dierentuin. Het is niet niks om een ijsbeer te zien sterven. Een beroemde nog wel. Het was vast een ingewandengerommel van jewelste, daar aan de rand van het Berlijnse ijsberenverblijf. Ineenkrimpende magen, overslaande harten, stokkende ademhalingen en kwartslag draaiende darmen alom. De toeschouwers van Knuts laatste ademtocht hadden fluks door dat dit foute boel was, maar hun ingewanden nog flukser.

Het zijn opmerkzame, maar niet echt spraakzame types, die ingewanden. Ze laten alleen van zich horen als het menens is. Als je teveel van de zwarte bonenschotel hebt gesnoept bijvoorbeeld. Of als je op het punt staat om dood te gaan. Niet dat ik weet hoe dat voelt, maar Knut en Gerbil 3 zagen er uit alsof het intern een drukte van belang was. Crisisoverleg tussen organen; die ons trouwens op veel meer attenderen dan alleen levensgevaar.

Een partner die het hoge exit-woord eruit gaat gooien? Maag en darmen voelen het naderende onheil feilloos aan. Of de stem van slecht-nieuwsboodschapper: “Misschien moet je even gaan zitten…” Je geest is nog bij ‘huh?’, maar je lijf begrijpt het al. Je spieren verslappen, je keel verdroogt en je evenwichtsorgaan dwingt je op een stoel. Klaar voor de onvermijdelijke knal voor je kop. Ingewanden hebben heel goed door wanneer je leven op het punt staat om onherroepelijk te veranderen. Het is vast daarom dat waarzeggers eeuwenlang probeerden levens(on)geluk te lezen in de buiken van kikkers, ratten en vele andere pechvogels.

Maar ingewanden kijken niet alleen zwart. Ze laten zich ook gelden bij lekker eten, in een achtbaan en bij een goede tongzoen. Seks is sowieso niks zonder organen. En bij verliefdheid! Lukraak stuiteren ze door je romp, maar hongersignalen doorgeven ho maar. Het zijn dondersgoede raadgevers, misschien wel de beste. Ze lullen niet uit hun nek. Die van Knut vertelden hem dat zijn tijd erop zat. Waarom precies? Met die vraag zitten zijn verzorgers en fans nog in hun maag.

Sectie zal het uitwijzen. Want ingewanden, die liegen niet. Nooit.

Bekijk alle logs van Nathaliefje