Nu moet ik wel toegeven dat ik niet zeker weet of ik de drie met wie ik contact heb, mensen kan noemen of een stel bij elkaar geraapte gorilla’s.

Ik woon in een studentenhuis met zeven andere mensen. Eigenlijk maar met zes want in één kamer woont officieel gezien wel iemand, maar fysiek gezien niet. Het meisje schuin onder mij begroet ik altijd netjes als ik haar tegen kom, maar verder heb ik er niet zoveel contact mee. Ook het meisje en de jongen die tegenover mij met zijn tweeën in een kamer wonen, groet ik af en toe zonder verder een zinnig gesprek. De twee kerels aan de andere kant schuin onder mij spreek ik regelmatig, zo ook de kerel aan het einde van mijn gang. Nu moet ik wel toegeven dat ik niet zeker weet of ik de drie met wie ik contact heb, mensen kan noemen of een stel bij elkaar geraapte gorilla’s.

Heel vaak hoor ik herrie op de gang en dan niet zo maar herrie, maar echt lawaai. Mijn drie medebewoners vinden het namelijk leuk om te gamen, te drinken en elkaar in elkaar te rammen als er iemand verliest. Vaak gaat dit proces gepaard met een hoop gespring, geschreeuw, af en toe een ‘Lijer!!!’ en andere uitspraken waar je je niet beter van gaat voelen. Die mensen vinden mij gelukkig wel heel erg aardig, want als ik er echt last van heb en vraag of ze zachter willen doen, hoor ik een keer heel hard ‘Hou je bek mongool, Asha wil slapen!’ door heel het huis waarna ik de rest van de avond geen kik meer hoor.

Zo stond ik van de week af te wassen. Het was herrie in de kamer naast de keuken, harde happy hardcore, een hoop ge-lijer!! En ge-eikel!! En ook ‘doe godverdomme eens normaal man aap!’ vlogen om mijn oren terwijl ik rustig bezig was het vuil van de afgelopen week weg te spoelen.

De vriendin van de kamerbewoner komt naar buiten en vraagt aan mij of ze even mijn afwaswater mag gebruiken. Ik roep nog ‘nee want daar moet ik nog mee afwassen’ maar ik was te laat: het kleine schattige, niet zo lieve meisje had haar naar bier ruikende doekje in mijn water gestopt. De bierlucht bleef nog even hangen en toen het meisje weer binnen was hoorde ik heel hard ‘Staat Asha af te wassen?!’ gevolgd door gestommel, iets valt, iemand valt, een deur die heel hard open vliegt en daar staat een dronken huisgenoot voor me in een poging mij aan te spreken. ‘Asha, wanneer word jij dronken?’ ik kijk in zijn half dichthangende ogen, hoor zijn hik en zie hem een beetje draaien op zijn benen. ‘Straks, als ik klaar ben met de afwas en mijn visite ook aanwezig is trek ik een biertje open.’

Hij glimlacht even, vertelt dan dat ik best bij hun een biertje mag komen drinken zo meteen, vraagt of we straks met zijn allen de stad in gaan en wordt vervolgens afgeleid door een andere huisgenoot die plotseling achter hem opduikt en een of ander raar dansje doet op de muziek en schreeuwt: ‘Macho macho macho ja!’ De jongen, compleet afgeleid van zijn verhaal, doet een dansje mee en verdwijnt in zijn kamer. Mijn nog steeds dansende andere huisgenoot kijkt me even aan en ik begin keihard te lachen. Vervolgens begint mijn huisgenoot keihard te lachen en ik vertel hem, zoals ik al meerdere malen heb gedaan, dat het echt een stel mongolen is. Mijn huisgenoot begint nog harder te lachen en roept de kamer in dat het een stel mongolen is.

Het zijn een stel herriemakende, huisslopende, dronken gorilla’s. Het liefst slaan ze elkaar verrot, gamen ze de hele dag en zuipen ze hun verlies weg. Maar diep van binnen zijn ze zo verschrikkelijk schattig dat ze ook door zouden kunnen als zachte konijntjes. Maar echte mensen? Ik weet het zo net nog niet.

Bekijk alle logs van AshaSchoonheid