Sinds afgelopen zondag gebeurt het weer. Op straat. In winkels. Op de fiets. In de tram. In de auto. Men is uit de winterse gevoelens gekropen en de eerste zonnestralen op de huid zorgen voor flirtlawines. Want oh, wat is zonnig flirten leuk. En oh, wat zijn mensen er dit jaar goed in. Dat heb ik ontdekt. Afgelopen zondag.

Ik liep in de stad. In de zon. Met vrolijke muziek in mijn oren. Van vrolijke muziek met grappige onverwachte muziekdingetjes, ga ik lachen. In mezelf. Mensen in de zon zijn blij. Dat merk je aan alles. Ook aan de reacties op mijn in mezelf gelach. De ene glimlach na de andere kwam mij tegemoet. En dan niet alleen van mannen. Ook vrouwen, echt gezellig. Iedereen was dus in een blije toestand.

Er werd ook geknipoogd. Ik beantwoord een knipoog altijd met een glimlach. Iemand die knipoogt maakt er, naar Nederlandse maatstaven, namelijk best al wat werk van. Een ander gaf een knipoog en een kus in de lucht. Met geluid, hij liep niet zo ver weg dus de kus in de lucht was goed hoorbaar. En het was een nette meneer, geen fluitengerd. Ik heb naar hem gelachen. Want een kus door de lucht is best aardig.

In de boekwinkel, een heel grote boekwinkel, liep ik, wederom lachend, een trap af. Het al eerder beschreven blije lievelingsliedje, draai ik rustig een keer of honderd achter elkaar, dus je kunt je voorstellen dat ik met kramp in mijn kaaklachspieren thuis kwam. Ik heb uren vrolijk rondgelopen. Maar dus wel met resultaat. Een lachend mens lokt mensen uit tot lachen. Blijkt. Op de trap in de boekwinkel liep namelijk een alleraardigst knappe manspersoon. Ik hoorde net het grappige deuntje waar de zangeres iets sneller gaat zingen in mijn oor en dus verscheen er weer die glimlach. En daardoor ook op het gezicht van deze meneer.

Op de benedenverdieping heb ik nog wat staan kijken naar boeken, want ik was de meneer toch alweer kwijt. Ik zag de man weer toen hij naar de kassa liep en iets afrekende. Daarna kwam hij naast me staan, nou ja, bijna naast me, bij het boekentafelschapding naast mij. Ik liep weg, naar buiten. Hij ook en nam de zware deur van me over bij het opentrekken. ‘Fijn he, dit zonnige weer’, zei hij. Ik trok mijn oordoppen uit mijn hoofd en zei, verbaasd als wat, ‘inderdaad, heeeeerlijk’. Ik zei dit letterlijk met heel veel letters ‘e’ in het woord. Niet echt heel aantrekkelijk, maar hé, het was mijn eerste onverwachte flirt dit jaar. Daarna liepen we weg, ieder ons eigen. We keken nog eens wat om. En we lachten nog eens wat.

Tot aan huis heb ik nog flink wat glimlachen ontvangen en uitgedeeld. Hier en daar een groet en ach, die ordinaire pssst-geluiden kon ik met de zon ook nog wel waarderen.

Kortom, ik verklaar hierbij het flirtseizoen voor geopend. Geniet!

Bekijk alle logs van Marlease