Er kwam een hysterische roddeltante op me af op school: “Hahaha! Ik heb jou getagd! Op een plaatje van Paris Hilton! Grappig, hè!” Ja. Lachen, gieren, brullen. Wat een dijenkletser. Ga nu maar weer met de blokken spelen.

“Met Facebook ben je verbonden en deel je alles met iedereen in je leven.” Dat is de door Facebook gebruikte oneliner om jou als gebruiker aan te trekken. Het is echter niet aannemelijk dat elke nieuwe Facebook-gebruiker dit leest – het klinkt namelijk werkelijk te belachelijk voor woorden. Alles in je leven delen met iedereen? Beelden van praatgroepen en die wil-je-erover-praten-types schieten over mijn netvlies. Toch heb ik – enigszins bevooroordeeld door eerder gebruik van Hyves – een account aangemaakt.

Vriendenverzoeken van mensen van wie je nog nooit gehoord hebt, daar kan ik niet mee zitten. Maar zesentwintig keer uitgenodigd worden voor spelletjes, zoals onder andere ‘Farmville’, doet mij toch een beetje raar kijken. Het is toch werkelijk van een hoog gehalte van triestheid, wanneer studenten massaal een online boerderijtje gaan onderhouden? Daarnaast werd ik honderd keer op nietszeggende plaatjes getagd. Had ik overigens niet meteen opgemerkt, hoor. Er kwam een hysterische roddeltante op me af op school: “Hahaha! Ik heb jou getagd! Op een plaatje van Paris Hilton! Grappig, hè!” Ja. Lachen, gieren, brullen. Wat een dijenkletser. Ga nu maar weer met de blokken spelen.

Behalve dit ergerlijke, infantiele gedrag is Facebook ‘best leuk’. Een beetje neuzen in de familiekiekjes van de medemens is een vermakelijke bezigheid. De buitenwereld inlichten over je burgerlijke staat kan geen kwaad. Daarnaast is lid worden van een Facebook-groep ook helemaal de bom. Neem nou bijvoorbeeld het kat-in-vuilnisbak-incident van Mary Bale. Dit voorvalletje zorgde voor duizenden leden van de groep “Mary Bale should be locked up for putting Lola the cat in a bin” op Facebook. Fantastisch, toch? Lekker virtueel rellen.

Niet veel later kreeg ik een telefoontje van m’n beste vriend. “Ik heb een nieuwe date, ze heet Rosa, bekijk anders even haar profiel op Facebook!” Oh ja, lekker persoonlijk. Dan moet ik zeker als nieuwsgierige beste vriendin haar profiel gaan uitkammen: bij welke vereniging zit ze, is ze knap, hoe oud is ze? Hell no. Al heeft ze een hoofd als een varken en doet ze er daarom verstandiger aan uit een trog te eten. Al is ze de scharrel van Ben Saunders of de beste vriendin van Nicolette van Dam, het kan me werkelijk niets schelen.

Echt veel deed ik dus niet met het account. Op een zeker moment verdroeg ik deze onstuitbare vorm van openlijke verveling en bemoeienis helaas niet meer. Om van de spam af te zijn, besloot ik mijn account te verwijderen. Dat bleek nog verdomde moeilijk te zijn.

Na Hyves verwijderen was ik wel wat gewend: de boodschap komt neer op “je zult geen sociaal leven meer hebben” en “je zult wakker liggen van deze keuze”. Maar dit was pas echt driewerf drama. Eerst verschijnt er een heuse collage met foto’s van “vrienden” met het opschrift dat desbetreffende personen je zullen missen. Alsof je verdomme een terminaal zieke bent die ongeneeslijk verklaard is. Onder de collage een link waar je op kunt klikken: stuur voornoemde “vrienden” een laatste bericht! Je zult ze uiteraard zonder dat fantastische Facebook nimmer weerzien!

Vervolgens een gezellige enquête: waarom wordt dit account verwijderd? Op zich lijkt dat een kleine moeite. Slechts op een bolletje klikken met je persoonlijke reden en klaar is Kees. Niets is minder waar. Zelfs dat blijkt te weinig informatie voor het zeer op het recht van privacy gestelde netwerk Facebook. Er komt namelijk – dit is bittere ernst – een met drie argumenten onderbouwde “ja, maar…” achteraan. Kies je bijvoorbeeld voor de optie: “Ik zie het nut van Facebook niet in”, dan komt er betoog van welgeteld zes regels lang over het nut van Facebook uit de site rollen. De boodschap: u zult bij verwijdering de rest van uw armetierig bestaan in sociale isolatie doorbrengen. Wilt u dat echt? Dan mag u klikken.

Dit is inmiddels drie maanden geleden. Spijt? Neen. Mis ik het? Als kiespijn. En Hyves? Evenmin. M’n sociaal leven? Gaat beter dan ooit.

Enfin. Nu maar bidden voor wat Facebook-likes.

Bekijk alle logs van Roos Blaauwendraad