Kansloos, dat is eigenlijk de enige manier om het te beschrijven. Één woord dat het allemaal samenvat. En waar heb ik het dan over? Wat anders dan... Mijn liefdesleven. Of moet ik zeggen mijn 'gebrek-aan-liefdesleven'?

Het is niet de bedoeling om hier een klaagzang neer te zetten, het is ook niet mijn bedoeling om een betoog tegen mannen te houden (integendeel, ik ben gek op mannen). Wat ik hier wil doen is even een paar feiten op een rij zetten.

Er zijn meiden die al vroeg in hun puberteit, op de middelbare school de liefde van hun leven ontmoeten. Ze groeien samen op, kennen elkaar door en door en kunnen zich niet voorstellen dat ze ooit zonder elkaar hebben gedaan of nog zullen doen. Dit zijn die gelukkige stelletjes, die logischerwijs gaan samenwonen, kinderen krijgen en BBQ's geven. Zo ben ik niet. Ik ontmoette wel jongens, maar die bleken de liefde van iemand anders leven te zijn, ik kan me niet voorstellen m'n leven altijd met één iemand te delen en bovendien kan ik geen huis vinden, laat staan om in samen te wonen. En ik heb geen BBQ.

Er zijn meiden die de wereld aan hun voeten hebben. Perfect lijntje, mooi gezichtje, lang blond haar. Die meiden krijgen aandacht waar ze maar zijn; nagefloten worden op straat, flirten met collega's, alle aandacht in de kroeg. Van die meiden die dan nonchalant hun haren nog eens over hun schouder gooien, mysterieus glimlachen en doorlopen. Van die meiden die met hun perfecte figuurtje in de sportschool staan, met korte rokjes en hoge hakken gaan winkelen en mooi gebruind met een roséetje op het terras zitten. Ze hebben de kerels voor het uitzoeken en elke maand hebben ze een fraai nieuw exemplaar. Zo ben ik ook niet. Ik zit wel degelijk in de sportschool maar juist omdat ik dat perfecte lijntje níet heb, als ik nagefloten wordt op straat, loop ik niet mysterieus door maar blijf ik prompt staan om te kijken wie het was, waar en waarom om vervolgens deze (hopelijk) vent een huwelijksaanzoek te doen. Bovendien kan ik mijn haren niet nonchalant over mijn schouder gooien, zover komen ze niet. Ik flirt niet met collega's (waarom eigenlijk niet?) en de aandacht die ik in de kroeg krijg is veelal van de mannen waarvan ik me afvraag waarom ze überhaupt buiten de deur komen. Ik kán werkelijk niet lopen op hoge hakken, laat staan winkelen. En als ik op het terras zit, verbrand ik standaard aan één kant en drink ik voornamelijk (te veel) bier.

Dan blijft er nog één categorie over. Een zeldzame categorie. De mijne. Ik ben iemand die valt op 'de foute man' en dan heb ik het niet over het feit dat hij witte sokken in zijn schoenen-schoenen draagt. Nee, dan heb ik het over het feit dat hij óf getrouwd is (2x), samenwoont (1x), of 'gewoon' een relatie heeft (4x) in de schuldsanering zit (1x), een escortverleden heeft (1x), bij de maffia zit (1x) (Oké, daar heb ik geen bewijs voor), homo is (1x) of een gebrek aan sociale vaardigheden (12x). En deze categorie meiden verdient respect. Respect voor het blijven proberen, respect voor het nog-steeds-overeind-staan, respect voor het kansloze liefdesleven dat zij leiden.

Dus, respect voor mij en degenen met mij, die een kansloos liefdesleven leiden.

Bekijk alle logs van Marijke