Op een mooie zaterdag in juni 1986 werd ik binnen zeven minuten, heb ik mij laten vertellen, op de wereld gezet! Volgens vele mensen en mijn moeder incluis, is dit wellicht een wereldrecord. Ik ken in mijn omgeving niemand die zo snel op de aarde werd losgelaten. Wellicht had ik haast.

Stond er druk op de ketel om zo snel mogelijk van alles te ervaren. Dat zou in ieder geval een uitleg kunnen zijn voor mijn immer nieuwsgierige gevoel van binnen.

Als ik mijn ouders moet geloven was ik als kind een behoorlijk eigenwijs, vervelend kind. (met een ontzettend lieve kant waar we nu niet te lang bij stil staan). U zult begrijpen dat opgroeien in een probleemwijk in een grote stad, mijn moeder dan ook flink wat angst kon inboezemen. Zo is het eens gebeurd dat er boodschappen gedaan moesten worden en ik ‘gezellig’ mee ging. De winkel bevond zich op ongeveer vijftig meter van het huis, mits je direct naar rechts liep zodra je de deur dicht had gedaan. Ik weet niet wat mij bezielde in mijn kleine ego, maar op het moment dat mijn moeder naar rechts ging, ging ik naar links. Een kleuter die besluit dat het zelf wel kan uitmaken welke kant het op wil lopen, is een verdomd koppig gevaar in het China Town van de lage landen.

Nu wil het zo dat de meeste kinderen wel zouden luisteren wanneer mama roept dat je als de sodemieter terug moet komen, omdat er anders wat zou zwaaien (waarschijnlijk een hand in de richting van mijn poezelige billetjes). Maar dat angstige gevoel kon niet op tegen het dwarse, eigenzinnige gevoel wat ik in mij had en zo hard als mijn kleine kleuterbeentjes mij konden vervoeren, bleef ik stellig rechtdoor lopen. Dat resulteerde erin dat mijn arme moedertje op een bepaald punt moest beseffen dat ik niet van plan was te luisteren en dus werd de achtervolging ingezet. Boos en al hijgend haalde ze mij in en kreeg ik een draai om mijn oren.

Waarom besloot ik om eigenwijs de andere kant op te lopen? Ik was niet boos en ik gedroeg me die ochtend gewoon als een normaal kind. Wellicht dacht ik dat er aan de andere kant een veel mooiere supermarkt zou zijn. Misschien was het een onbestemd gevoel van vrijheid wat mij de andere kant op deed lopen. Ik zal het nooit weten, maar ik ben blij dat ik tot op de dag van vandaag nog altijd mijn eigen richting kies.

Bekijk alle logs van NicFinch