Nog nooit heb ik zoveel televisie gekeken als tijdens mijn eerste week hier Engeland. Er staat namelijk een tv met honderd zenders in onze woon-/eetkamer en ik eet meestal alleen. Het resultaat: in de vooravond is de tv mijn beste vriend.

BBC Three: altijd kunstzinnig

Honderd zenders is een beetje overdreven - een heel klein beetje. Ik dacht de eerste paar dagen dat we slechts een stuk of acht kanalen konden ontvangen omdat een paar zenders onder de tien al geen ontvangst gaven. Er blijkt echter boven nummer tien nog een schat aan tv-zenders te zitten. Wat zijn dat dan allemaal voor zenders?

We kennen natuurlijk allemaal BBC 1 en 2. Op BBC 1 is meestal óf nieuws óf een variant op 'Tussen Kunst en Kitsch'. Op BBC 2 is meestal ook nieuws maar dan in de vorm van reportages en interviews met de man in de straat. Dat is niet zo verheffend allemaal. Veel vermakelijker zijn de commerciële zenders ITV 1, 2 en 3, Channel 4, Channel 5 en het hippe BBC Three. Hier vinden we de pareltjes van de real-life televisie.

Wat te denken van "Working Girls", waarin verwende werkloze meisjes in aanraking komen met het werkend bestaan door een week lang stage lopen bij een keiharde werkgever? Of "Hotter than my daughter": een moeder die te oud is voor haar decolleté, en haar dochter die het liefst allesverhullende trainingspakken draagt. Een 'onafhankelijke jury' bepaalt wie de grootste make-over verdient: de moeder of de dochter. Dit natuurlijk allemaal zonder reclameblokken, want het is de publieke omroep.

Twee weken geleden schreef ik over het woonprogramma van Phil en Kirstie. Er zijn nog veel meer Engelse programma's die we ook in Nederland kennen. "The biggest loser" bijvoorbeeld. Ik zag vijf ongelooflijk dikke mensen die een onbegrijpelijke hoeveelheid ('3 stones en 5 pounds') gewicht waren kwijt geraakt. Of "Come dine with me", waar vier mensen elke dag van de week bij iemand anders thuis eten en cijfers geven voor de maaltijden. In Engeland is dit concept nog wat meer uitgemolken met twee varianten: één met celebrities en één waar de vier mensen niet elkaars maaltijden maar elkaars huis een cijfer geven.

Als ik het dan toch heb over de pareltjes van de real-life televisie, dan mag ik "Don't tell the bride" niet vergeten. Een stel gaat trouwen, en de bruidegom mag en moet de hele bruiloft plannen, tot in alle details. De bruid wordt drie weken weg van huis gehaald, en we krijgen een uur lang te zien hoe de bruidegom nóóit tegemoet gaat kunnen komen aan de droombruiloft van zijn verloofde. Om het allemaal nog wat spannender te maken, gaat de bruid ook naar trouwjurken kijken (maar ze mag niet haar droomjurk uitzoeken, want dat doet haar man voor haar!). Uiteindelijk blijkt natuurlijk dat ze veel van elkaar houden en de bruiloft voor hen allebei prachtig wordt.

Het is een kwestie van tijd en dan kunnen we het allemaal gaan zien in Nederland. Ik heb er nu al zin in.

Bekijk alle logs van Suzan