“Wanneer schrijft iemand daar eens een column over?”, vroeg Fille, toen ze mij Six Feet Under aanraadde. Volgens onze huisdichteres een mooie serie vol mooie dingen. En mooie dingen, daar wil ze nou eens een column over lezen. Bij dezen.

Ik moet dus Six Feet Under scoren, omdat het een mooie serie is. Vol mooie dingen. Fille schat in dat L. het ook kan waarderen, tenzij hij homofoob is of mooie-dingen-angst heeft. Gelukkig kent L. geen homo-vrees. Hij is evenmin bang voor mooie dingen. Op Kerstavond gaf hij mij een gouden kettinkje met een aquamarijnen hanger eraan. Hij vond het zo mooi, dat hij op slag verliefd was op het sieraad. Dat zijn z’n letterlijke woorden. Als je op slag verliefd kan worden op een sieraad, dan heb je zeker weten geen mooie-dingen-angst. En dat is mooi.

Wat ook heel mooi is, is Venus. Niet de godin, die is ook mooi, maar ik bedoel de planeet. ’s Ochtends vroeg straalt ze boven de appartementen aan de overkant van mijn flatje. Lelijke appartementen, maar Venus biedt troost. Sterren en planeten zijn een makkie; alleen barbaren vinden die niet mooi. Maar een kale boom in de schemering, dat is minder opvallende koek. De takken lijken met ecoline op de donker wordende avondlucht geschilderd. Let maar eens op, heel mooi.

Met ecoline worden mooie dingen gemaakt. Kunstige dingen. Kunst is mooi. Hand met Spiegelende Bol van M.C. Escher. Het trappenhuis van Hotel Tassel in Brussel. Maar laat ik niet uitweiden over de mooiigheid van kunst. Dan komt deze mooie-dingen-column nooit af. Door met andere mooie dingen. Parels, rouge noir gelakte nagels, frambozen, taarten van Cake Boss, amethist, Italiaanse espressoapparaten, Viggo Mortensen, lamswol, gerbera’s, Natalie Portman. Vrouwen en bloemen in het algemeen. Ik zou eindeloos kunnen doorgaan met notities maken van alle mooie dingen die ik zie, hoor, voel en ruik. Om het niet te vergeten. Altijd oplettend -en daardoor steeds verstrooider- door het leven gaan. Een mooi idee.

Gebeurtenissen zijn ook mooi. Vooral onverklaarbare. Zoals de man van je moeder op straat tegenkomen, jaren voordat hij de man van je moeder is. Allebei het idee hebben de ander te kennen. Of te moeten kennen. Allebei dat precieze moment onthouden en het er later over hebben. Das vreemd. En mooi. Ook mooi: een biertje drinken in een café waar je anders nooit komt. De barman in je vaste kroeg vraagt nog, als je na één drankje al opstapt, of er soms ergens een blind date op je wacht. Je grinnikt om die vraag. Maar in die ene kroeg, waar je anders nooit komt en toch nog een biertje drinkt, tref je liefde aan. En zij jou. Mooi.

Een perfect zittende jurk vinden voor het Blogbal. Teveel dingen op één dag willen, maar het allemaal af krijgen. Ware liefde vinden. Een gelukte quiche. Pindarotsjes maken. Dromen. Handgeschreven kaartjes krijgen. Of sturen. Voor het eerst in het jaar lente ruiken. Neuriën. Een poes die vrijwillig naast je gaat liggen. En blijft liggen. Een vlucht vogels, sierlijk door de lucht golvend. Mooie films, zoals Black Swan. Of series, zoals Six Feet Under.

Allemaal mooi. Net zoals de gedichten van Fille.

Bekijk alle logs van Nathaliefje