Met grof geweld knalt om 8:00 uur een symfonie van oerwoudgeluiden uit de speakers van mijn Aldi wake-up lamp. De hysterische geluiden van elektronische paradijsvogels en gifkikkers trekken mij ruw uit mijn dronkslaap. Langzaam merk ik hoe ik lig. Op mijn arm. Die slaapt. Net als de man waar ik naast lig. De Logé…

Ik sluit mijn mond, die overduidelijk lang heeft opengehangen, en doe een poging speeksel te produceren. Ik vraag me af hoe mijn stem zal klinken. En daarna pas wat ik eigenlijk zal zeggen met die stem. Tegen De Logé, die doof lijkt voor het tropisch geweld wat door de kamer schalt.

Met mijn slaaparm doe ik een poging de wekker uit drukken. Geen kracht. Dan gaat mijn arm kriebelen. Van binnenuit. Ik grinnik. Door alcohol en slaaptekort krijg ik altijd onstuimige Beavis and Butthead grinnik-aanvallen. De Logé beweegt een beetje en maakt een zacht kreunend geluid. Een teken dat hij inmiddels ook genoeg heeft van de steeds harder klinkende natuurgeluiden en een sein naar mij om in actie te komen.

Mijn andere arm slaapt niet, maar zit verstrikt in mijn badjas. Nouja, badjas, meer zo’n peignoirding, maar dan niet zo’n glimmende, van linnen. En ik lig er in verstrikt. Ik probeer gracieus als ik ben, me los te wurmen uit het kledingstuk wat gepaard gaat met wat gedempt gesteun. Freedom. Mijn vinger vindt het knopje. Victory.

De stilte die volgt maakt dat ik hem wil vullen, maar de rug van De Logé nodigt niet bepaald uit. Bovendien: zwijgen is goud. Behendig weet ik mij in één quasi-soepele beweging over De Logé heen te werpen en schuifel wankelend naar de badkamer. Door de opwaartse beweging begint mijn hoofd te bonken. Water. Eerst een paar slokken en dan stap ik onder de douche.

De waas van moeheid en drank spoel ik van mij af. Mijn geheugen wordt langzaam schoon. Het etentje, de wijn, de lekkere wijn. Goede gesprekken, grappa en grappen. De plotselinge aanwezigheid van De Logé. Sluikse blikken. En toen whisky.

De rest van de nacht is als een kluwen van beelden die ik moet ontwarren. Muziek, mensen, dansen en drank. De Logé die stoer aan het doen was. En die even later bezittelijk een arm om mijn schouders sloeg. Een glittermuts. Waar kwam die vandaan? Een zoen. Aan de bar. Daar houd ik niet van. Nog een zoen. Buiten nu. Het is al licht. Mijn huissleutel kwijt. Dus weer een zoen. Langer nu. “Mag ik je kamer zien?”, zei het schooljochie met een ondeugend gezicht. Het mocht.

“Goedemorgen”, zegt De Logé als ik weer binnenkom. “Mogûh,” antwoord ik lollig, “ik moet zo weg.” Hij ook. Gedwee kleden we ons aan en vijf minuten later staan we buiten. Een ontbijt zit er niet in.

Bekijk alle logs van Willeke