Als Barbara samen met haar vriend een kind probeert te krijgen, verwacht ze geen problemen. Ze is eerder dwars door de pil heen zwanger geworden. Helaas loopt het deze keer anders...

Eigenlijk wist Barbara al een poosje dat het geen zin had om nog langer bij Frank te blijven. Maar het alternatief - alleen zijn- schrikt haar zo erg af, dat ze tegen beter weten in blijft. Met de steun van haar beste vriendinnen Kate en Lisa besluit ze hulp te zoeken. Twee keer in de week gaat ze naar haar therapeut, die haar helpt te ontdekken dat een leven alleen eigenlijk best prettig is.

Dus in plaats van door te razen naast haar drukke baan als wedding planner, blijft ze vaker een avond alleen thuis en ze vindt het voor de verandering niet erg om vrijgezel te zijn. De schrik is dan ook enorm als ze merkt dat ze dwars door de pil heen, zwanger is geworden. Abortus is voor haar geen optie en ook al is ze bang niet geschikt te zijn om moeder te worden, toch doet ze het en gaat ze er vol voor. Als ze door haar zwangerschapskwalen aan bed gekluisterd wordt, zwicht ze voor Frank zijn smeekbedes en trekt ze bij hem in.

In het begin gaat het goed en spelen ze samen gezinnetje. Ze negeert het gevoel dat Frank niet helemaal de ware voor haar is en besluit uit haar bedrijf te stappen, om lekker fulltime thuis te kunnen moederen. Na een paar maanden begint het toch weer te kriebelen en gaat ze parttime werken. Als een vriend van Frank haar vraagt wat ze precies in een relatie zoekt, komt ze tot de ontdekking hoe erg ze haar ware gevoelens heeft weggestopt en gaat ze samen met haar dochter Sophie, bij Frank weg. Frank vindt gelukkig al snel een nieuwe vriendin waar hij dolgelukkig mee wordt en Barbara besluit lekker alleen te blijven en dat bevalt haar goed.

Totdat ze die vriend van Frank, Max, weer tegenkomt. Eigenlijk willen ze niets met elkaar beginnen, want Barbara wil alleen blijven en Max heeft er moeite mee om iets te doen met de ex van zijn vriend. Maar het gebeurt toch en niet alleen gebeurt het, het gebeurt goed. Ze vinden alles in elkaar wat ze hebben gezocht en willen hun geluk compleet maken door een kindje te krijgen. Maar dan blijkt dat Max verminderd vruchtbaar is en duiken ze de medische mallemolen in. Barbara moet zichzelf injecteren met hormonen en heeft last van de meest verschrikkelijke bijwerkingen, terwijl Max continu in kleine bekertjes moet masturberen. Als de eerste behandeling mislukt, zijn ze ontroostbaar, maar ze besluiten vol goede moed door te gaan. Maar zijn alle problemen en ellende de moeite waard? Hoe ver moeten ze gaan om hun kinderwens te vervullen?

De Babyplanner is geen hoogstaande literatuur en biedt weinig verrassingen, maar het is wel een enorm heerlijk boek om te lezen. Schrijfster Barbara Muller heeft namelijk niet zomaar een roman geschreven, maar een autobiografische roman. De worstelingen, de mooie momenten, de moeilijke momenten, de grappige momenten... ze heeft ze allemaal echt meegemaakt.

Muller heeft ervoor gekozen om de twee belangrijkste periodes uit haar leven (2002, toen ze per ongeluk zwanger werd en 2006 toen ze maar niet zwanger wilde worden) door elkaar heen te vertellen en niet chronologisch te verhalen. Een goede keuze, want hierdoor lees je afwisselend over de jonge en ietwat oppervlakkige Barbara die 'opeens' moeder wordt en worstelt met haar relatie, en over de oudere en wijzere Barbara die er bewust voor kiest om nog een kind te krijgen, maar hier samen met haar geliefde keihard voor moet knokken.

Tegelijkertijd neemt deze indeling een hoop spanning weg. Want je vraagt je niet af of ze haar baby wel of niet houdt, of ze bij haar bedrijf blijft werken en of ze lang en gelukkig eindigt met Frank. Uit de hoofdstukken uit de latere periode leer je immers dat ze verkering heeft met Max, een kind heeft en een andere baan. Je vraagt je tijdens het lezen dus zelden af wat er precies gaat gebeuren. Gelukkig heeft Muller een vlotte en meeslepende schrijfstijl, dus word je wel heel nieuwsgierig naar hoe het allemaal gebeurt. De babyverhalen worden afgewisseld met leuke anekdotes over haar vriendinnen en haar bedrijf en zorgen zodoende voor een behoorlijk komische noot.

En ook al doet haar schrijfstijl her en der wat geforceerd aan en is het einde absoluut geen verrassing, ik heb me een paar uurtjes heerlijk weten te vermaken met De Babyplanner. Daarom krijgt dit boek drie van de maximaal vijf roze kogels.

Uitgeverij The House of Books
Oktober 2010
319 pagina's

Bekijk alle logs van Judith