1: Zoals ik het zie doe je nooit dingen die je niet uiteindelijk wilt doen. Hier komt dan echter niet alleen eerstegraads verlangen maar ook tweedegraads verlangen bij kijken. Wanneer je zou willen dat je niet zoveel zou willen roken bijvoorbeeld. Maar ook willen dat je zou willen stofzuigen in plaats van er geen zin in te hebben. Dit is vrijwel uniek aan mensen omdat we ook een sterke waarneming van tijd hebben. We kunnen ons bewust zijn van eventuele gevolgen en dat deze nog minder wenselijk zijn dan datgene wat je nu -moet- doen en waar je geen zin in hebt. Geen zin om je belastingformulier in te vullen prima, maar de boete is nog erger.

Wanneer je dingen doet waar je eigenlijk geen zin in hebt, is dit tweedegraads verlangen dus sterker dan je eerstegraads verlangen en kun je spreken van zelfdiscipline.

2: Wanneer mensen teveel worden beschermd tegen nare gevolgen op langere termijn hebben geen reden om naar hun tweedegraads verlangen boven hun eerstegraads verlangen uit te laten komen. Het kan uiteraard ook zijn dat ze de consequenties minder erg vinden dan het moeten doen van datgene wat ze 'moeten' doen. Als iemand liever in een vies huis zit dan te stofzuigen wordt er geen stof gezogen. Als iemand liever een boete betaald dan een belastingformulier in te vullen is dat ook geen verplichting.

3: Niemand ziet je zoals je 'werkelijk' bent, zelfs jij zelf niet. Maar het lijkt er een beetje op dat mensen zich regelmatig op bepaalde eigenschappen blindstaren om een bepaald beeld van zichzelf te handhaven. Maar daardoor zien ze een heleboel andere kanten van zichzelf niet en krijgen ze een vertekend beeld van zichzelf.