Dus daar lag ik, in het gras, met een betraand en snotterig gezicht en uitgerekend op dat moment kwamen er natuurlijk hordes mensen voorbij fietsen. Ik wilde opstaan, maar mijn benen weigerde dienst en een pijnscheut dwong me om mijn knieën vast te pakken en als een balletje door het natte gras te rollen.

Ik zat in de trein en ik voelde me een beetje zielig. Altijd als ik me een beetje zielig voel, denk ik aan het moment dat ik echt op mijn allerállerzieligst was en dan voel ik me gelijk beter. In vergelijking met die éne dag valt namelijk alles mee.

Ik had een nieuwe baan. Echt net. Alles was nog heel spannend, dus toen ik 's ochtends wakker werd met buikpijn, stond ik er niet lang bij stil. Misschien kwam het van de zenuwen, misschien ook niet. Vrolijk fietste ik naar het glanzende kantoorgebouw waar ik nu ook thuishoorde (bijna vijf jaar later vertrok ik daar met een hoop ervaringen rijker en een hoop illusies armer, maar dat is een verhaal voor een andere keer).

Rond lunchtijd voelde ik me wat slapjes. Dat kwam ongetwijfeld doordat het - tadaa- lunchtijd was. Ook had ik het warm, maar dat kwam vast door mijn nieuwe en iets te warme colbertjasje. Midden in het bedrijfsrestaurant klapte ik plots dubbel over de tafel. PIJN! PIJN! ONDRAAGLIJKE PIJN! Ik had het gevoel alsof er een paar kleine mannetjes in mijn ingewanden waren gekropen, die hysterisch lachend enorm lange en dikke naalden in mijn maag en darmen staken. Ik vervloekte deze kleine hufters en hapte naar adem toen ik weer een nieuwe pijnscheut door mijn geteisterde buik voelde golven.

Ik sleepte mezelf terug naar mijn bureau, want ik weigerde me ziek te melden in mijn eerste week. Huilend fietste ik terug naar huis, dubbelgevouwen over mijn stuur. Bij elke hobbel (en nu pas viel me op hoe hobbelig het fietspad was) werd ik op een nieuwe pijnscheut getrakteerd. Na een helse nacht had ik de volgende ochtend geen keus, ik moest me wel ziekmelden. Huilend en kwijlend van de koorts, het slaapgebrek en de pijn, belde ik mijn huisarts. Er was nog een plekje voor me vrij. Helaas kon mijn vriend me niet brengen op dat tijdstip, dus besloot ik heel verstandig om niet een nieuwe afspraak te maken, maar stug zelf te gaan, op de fiets, over het hobbelige fietspad.

Mijn huisarts keek me zowaar vol medelijden aan. "Je ziet eruit alsof je veel pijn hebt." Als ik de kracht ervoor had gehad, had ik hem gecomplimenteerd met zijn enorm grote diagnostische vermogen. Ik mocht op de onderzoekstafel klimmen en gaan liggen. Ik kon alleen niet languit liggen, omdat de naalden dan verder doordrongen in mijn ingewanden en de PIJN DE HEMELTERGENDE PIJN erger zou worden. Dus daar lag ik, als een soort versteende gremlin. Hij klopte en hij voelde wat en vroeg me of het pijn deed. JA LUL HET DOET PIJN BLIJF VAN ME AF! schreeuwde ik in mijn hoofd. In het echt knikte ik slechts bevestigend terwijl ik op mijn onderlip beet om niet in tranen uit te barsten.

Hij humde en knikte en schreef drie recepten voor me uit, waaronder een pijnstiller. Ik hoefde me geen zorgen te maken, het was een simpel en ietwat pijnlijk gevalletje van virale gastro-enteritis, in de volksmond beter bekend als buikgriep. De pijn zou na twee of drie dagen weg zijn en met de medicatie zou ik me zo weer goed voelen. Opgelucht stapte ik op mijn fiets. En toen bedacht ik dat ik wél van huisarts was gewisseld na mijn verhuizing, maar niet van apotheek. Dus moest ik eerst de ene kant op naar de apotheek fietsen en daarna de andere kant op naar huis.

De tocht naar de apotheek heb ik - ik weet niet hoe - overleefd. Onderweg naar huis kreeg ik het steeds zwaarder, op dat klote hobbelige fietspad. Ik besloot te lopen, maar dat duurde me echt te lang. Dus fietste ik verder, met mijn neus boven mijn voorwiel en het snot op mijn knieën. Inmiddels straalde de pijn ook uit naar mijn rug, dus het enige wat ik wilde was in foetushouding op bed liggen. Maar ik moest nog fietsen. Een stukje. Klein stukje. Paar minuten, dan ben ik thuis. Wat er vervolgens is gebeurd, weet ik niet. Maar ik lag in het gras naast het fietspad, met mijn fiets half over me heen. En meneer en een mevrouw keken heel bezorgd naar me.

Blijkbaar was ik out gegaan van de pijn en met fiets en al omgevallen. Dus daar lag ik, in het gras, met een betraand en snotterig gezicht en uitgerekend op dat moment kwamen er natuurlijk hordes mensen voorbij fietsen. Ik wilde opstaan, maar mijn benen weigerde dienst en een nieuwe golf van PIJN PIJN ALLESVERZENGENDE PIJN dwong me om mijn knieën vast te pakken en als een balletje door het natte gras te rollen. De meneer vroeg me of hij iemand kon bellen. Ik wees naar mijn tas (die onder mijn fiets lag) en hij haalde mijn telefoon eruit en was zo slim om ook de doosjes met medicijnen te pakken. Terwijl ik allemaal willekeurige pillen naar binnen propte, belde ik mijn vriend.

Hij zou me komen halen. Of ik daar nog even kon blijven liggen. Dat vond ik geen probleem. Ik bedankte de meneer en mevrouw en zei dat ze met een gerust hart door konden lopen, want mijn vriend zou zo komen. (Dit lieg ik eigenlijk. Ik zei niet zoveel, het is meer dat ik hun kant op gromde 'gamrwegvrndkmt. wg wg.')

Toen ze wegliepen kon ik ook eindelijk mijn tranen de vrije loop laten. Ik voelde mezelf echt het allerállerzieligste meisje van de hele wereld, helemaal alleen, doodziek liggend op een strookje gras naast het fietspad.

Uiteindelijk is het allemaal weer goed gekomen en heb ik veel ergere dingen meegemaakt, maar ik ben nooit vergeten hoe enorm zielig ik me toen voelde. Daarom vraag ik me af, wanneer was jij nu echt op je allerállerzieligst? Toen het uitging met de liefde van je leven? Toen een geliefde kwam te overlijden? Of heb je ook ooit met buikpijn op straat gelegen?

Bekijk alle logs van Judith