Tussen vallen en opstaan
staat bij elkaar rapen
staat uithuilen
staat moed verzamelen

Tussen vallen en opstaan
staat teleurstelling verwerken
staat het licht weer zien
staat bruggen bouwen

Tussen vallen en opstaan
staat lief hebben
staat hoop hebben
staat vertrouwen hebben

Tussen vallen en opstaan
staan alle kracht,liefde en hoop om weer op te kunnen staan
staan alle moed, geloof en vertrouwen om weer op te kunnen staan.

Of tussen vallen en opstaan staat gewoon domweg niet beter weten als in de zin van een ezel stoot zich geen twee maal... enz, enz. Ben ik dan de ezelin dat stomme dier en stoot ik me in plaats van een keer of vier alleen maar constant?

Of tussen vallen en opstaan staat niets en is er dus geen opstaan na het vallen...

Het spookt allemaal door mijn hoofd.

En om hulp vragen wordt steeds zwaarder, waardoor ik meer en meer het gevoel krijg dat ik er alleen voor sta. en dat is niet eerlijk en dat is niet waar! Want ook ik kamp met mijn eigen onbegrip. Ik kan er niet bij dat er iets is dat sterker is dan ik, dat er iets is dat meer over mijzelf te zeggen heeft dan ikzelf. Dat er iets in mij aanwezig is dat meer de baas over mij is dan ik.

Waarom blijf ik mezelf bij elkaar rapen om opnieuw om mijn bek te gaan? Wat is het in mij dat elke keer vecht om er weer tegenaan te gaan?

En waarom denk ik dat ik na het vallen ook echt weer op sta en deze keer definitief. Het vertrouwen in mijzelf hierin wordt zo langzamerhand wel erg moeilijk gemaakt.

De liefde voor mijn dochter en mijn lief zijn hierin denk ik het zwaarwegends. Maar hoe vaak kan het nog mis gaan voordat ik ook hun vertrouwen in mijn opstaan verlies. Hoe vaak zijn zij bereid mij nog te zien vallen? Bereid is misschien niet het goede woord, hoe vaak kunnen ze het nog aan? Eerlijk gezegd, ik weet het niet. Misschien zou ik zelf in hun plaats al wel veel eerder zijn afgehaakt. Maar ik voel de kritische grens naderen, dat nog 1 of 2 keer vallen afdoende is. En als enig excuus kan ik opvoeren dat ik het niet met opzet doe, niet om ze te kwetsen of pijn te doen. Dat zou ik nooit willen of kunnen wanneer ik bij mijn volle verstand ben.

Ik ben geen naar mens en ik wens iedereen al het geluk van de wereld toe en vooral mijn lieverds. Maar als het weer zover is nemen mijn hormonen alles over. Ik heb weing, nee niets te zeggen over mijn hormonen. En ik wordt echt heel naar. Of ik wordt volledig apathisch en interesseer me nergens voor of ik wordt bijna bij het agressieve af onaardig. En dan zeg ik het nog netjes volgens de ervaringsdeskundigen om me heen.Ik gedraag me egoisstisch en dat geloof ik meteen maar dat is mijn enige kan s op zelfbehoud, op zelfbescherming. Want ik ben geen egoistisch persoon, dat weet ik boven alles zeker! Heel zeker!

En ik wil ook na het vallen weer opstaan OMDAT IEDEREEN ER HIER ZO VRESELIJK HARD VOOR VECHT!

Maar goed, ondertussen probeer ik mezelf weer bij elkaar te rapen. omdat ik vind dat we het echt verdienen. ECHT VERDIENEN!

Helaas ja, het is inderdaad weer misgegaan. Terwijl ik er zo van overtuigd was dat het echt de goede kant op ging...

Gelukkig stond daarover deze week ook een artikel in de media. In de Spits om specifieker te zijn stond een stuk met de titel "Arts herkent PMS te laat" Volgens mij herkent niemand PMS pas wanneer je niet met de neus op de feiten wordt gedrukt. Onderschat nooit het gevaar van hormonen! Nooit!

En gelukkig ligt hier naast me mijn dochter. En gelukkig draait ze zich op dit moment om. Met haar ogen dicht, volledig ontspannen en volledig verstoken van alle ellende om haar heen. God wat houd ik van haar en God wat is ze de moeite waard om weer op te staan. Alleen al om haar te kunnen behoeden voor hetzelfde of welke andere ellende dan ook!

En gelukkig blijkt dat genoeg te zijn tussen vallen en opstaan

Een overzicht van al mijn logs vind je hier.

Bekijk alle logs van ingrid