Overal waar ik loop, ren ik. Kleine stukjes. Als ik bijvoorbeeld met anderen een weg oversteek als het verkeerslicht op groen staat, ren ik als eerste naar de overkant. De rest wandelt. Ik ren ook op mijn werk. Door de gang. En soms ook in de winkel. Dat is nog best lastig. Ik ren ook als ik thuis kom, van de lift tot mijn deur.

Als een Forrest Gump imitator trek ik kortje sprintjes. Ik kan geen marathon lopen, ik denk zelfs dat een kwartier rennen me al een extreem verhoogde hartslag of hyperventilatie geeft. Maar kleine stukjes, ik ben er goed in. Als er een WK kleine stukjes rennen zou bestaan, zou ik zomaar de finale halen. Een podiumplek gegarandeerd.

Ik ren dus op mijn werk. Van bijvoorbeeld de lift naar de kamer. Maar niet bij binnenkomst. Meestal als ik even iets moet halen en weer terugloop. Ren dus. Ik denk dat het nog geen twintig stappen rennen is, maar ik ren. Soms ren ik al als ik net van mijn bureaustoel opsta. Dan ren ik zo het kantoor uit. En dat is best moeilijk, al rennend de deur door, de hoek om. Ik neem zo nu en dan ook wel met mijn elleboog of knie een deurpost mee.

Ik ren ook in de supermarkt. Maar dat gaat niet in iedere supermarkt. Ik heb er één in de buurt die goed renbaar is. Vooral van de pasta naar het brood, die renweg gaat in een flauwe lange bocht door een ruime open vlakte. Daar staat alleen een koeling met wat vis, maar die staat mijn sprintroute niet echt in de weg.

Vanaf de deur naar de plek in de garage waar mijn auto staat, ren ik ook. Van de auto, terug naar huis, dus omgekeerd, ren ik niet. Dat is gek he?

Ik ren nóóit naar de tram, zelfs niet als die er bijna aankomt. Ik mis de tram nog liever dan dat ik er naartoe ren. Ik begrijp hier ook niets van. Daar zou rennen juist een enorm goede reden hebben, het halen van de tram. In de supermarkt is het nou niet zo dat ik bij de pasta denk, ik moet rennen, anders haal ik het brood niet. Dat zou gek zijn. Maar daar ren ik dus wel.

En ik ren dus iedere dag van de lift naar mijn voordeur. Alsof er iets leuks gaat gebeuren, alsof er een knappe prins op me wacht, alsof ik enorm moet plassen. Maar niets van dat. En toch ren ik.

Dus mocht je in Rotterdam zijn en iemand op hakken met een tasje aan haar arm truttig de weg, de winkel, of waar of wat dan ook, over of door zien rennen, zwaai dan even. De kans is groot dat ik het ben.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease