Goede voornemens, daar doe ik niet aan. Klinkt teveel als een stel brainfarts die nooit uitgevoerd gaan worden. Maar nieuwe projecten starten in een nieuw jaar, dat vind ik wel aardig. Het verdelgen van mijn snor bijvoorbeeld. Die maakt het einde van 2011 niet mee!

De behandelstoel ligt comfortabel en de hars voelt lekker warm aan op mijn huid. Met kordate streken schildert mijn schoonheidsspecialiste een Chiel Montagne-achtige snor over mijn eigen -minder Chiel Montagnerige- snor. Het eraf halen van de lekker warme hars is niet zo comfortabel, maar all is fair in love and war. En het is oorlog, totale oorlog zelfs. Mijn snorharen bibberden al enkele maanden in het aangezicht van een beharste kwast, maar als een wreed despoot ga ik door tot het uiterste: chemische oorlogvoering. Na het harsen laat ik Epilfree in mijn gladde snotgoot masseren. Een goedje dat mij definitief moet verlossen van mijn helse haren. Maar het brandt wel. Een beetje dan.

De ontdekking van mijn snor staat in mijn geheugen gegrift. Ik was elf. Dat de zone tussen mijn neus en bovenlip wat donkerder werd, was mij wel opgevallen, maar ik koesterde de hoop dat anderen het niet zouden merken. Totdat Ferry E. op een dag voor mij stond op het schoolplein. Ferry E. was niet alleen een klasgenoot, maar ook een ellendeling, die mij subtiel wees op de ontluikende donshaartjes op mijn elfjarige bovenlipje: “Gadver… JE HEBT EEN SNOR! Hé! Nathalie heeft een SNOR!!!” Vanaf die dag werd ik niet alleen gepest met mijn liefde voor lezen, mijn bril en mijn complete onkunde in de gymzaal, maar ook met mijn snor. Bedankt Ferry E.

Ik voelde dan ook geen medelijden als dat eikeltje weer eens het slachtoffer was van de nukken van onze machtswellustige hoofdmeester. Ik had mijn eigen sores. Avondenlang staarde ik sip naar mijn besnorde spiegelbeeld. Ik was verdoemd, een toekomstige circusfreak. Nou vooruit, vooral een onzekere pre-puber, maar ook een ondernemende. Ik besloot aan mijn noodlot als The Bearded Lady te ontsnappen en jaren van neurotische epilatie volgden. Mijn pincet en ik werden een goed geolied team. Ongewenste haren werden rücksichtslos uitgerückt. Maar niet meer. Ik weiger nog langer te leven onder het juk van stoppels en haartjes die je nog nét niet kan uittrekken. Ik maak een definitieve vuist tegen de gehate vijand, mijn snor.

Dat woordje definitief is trouwens misleidend. Dat haar valt namelijk nooit helemaal te liquideren. Er komt steeds minder haar terug, maar terug komt het. Hoe dan ook. De natuur heeft mij nu eenmaal besnord ontworpen, er is niets aan te doen. Maar grootheden zoals Frida Kahlo en mijn oma hadden ook een snor. Een troostende gedachte. Al is er geen haar op mijn bovenlip die erover piekert om net als zij de boel de boel te laten. Dan maar even de tanden op elkaar en eens per maand met een branderig snotgootje rondlopen. Want de rest van mijn leven hannesen met een vergrootspiegel en een scherp pincet? Daarvoor druk ik mijn snor.

Meer Nathaliefje? Klik dan hier.

Bekijk alle logs van Nathaliefje