Er zijn functies waar sociale vaardigheden, oplettendheid en geruststelling goed van pas komen. Zoals bij een doktersassistente. Die van mij spreek ik bijna nooit. Maar vandaag wel. En ik denk dat ik de dokter ga aanraden haar te ontslaan. Want het was geen gesprek, ze lette niet op, stelde me niet gerust en de omgang was bagger.

Vandaag belde ik de dokter en kreeg de assistente aan de telefoon. Ik zei mijn naam en vertelde dat ik een afspraak wilde maken met dokter W. Ze zei niks, maar maakte licht kreunende, zoekende geluiden. Ze was waarschijnlijk in de agenda aan het kijken wanneer de dokter tijd zou hebben, maar vond het niet nodig dit te melden. Ik kreunde wat terug waarop ze zei: ‘Deze week kan niet, maar maandag kan wel, bij dokter R, om half tien’. Ik ben één keer bij dokter R. geweest. Dokter R. dacht dat ik geen keelamandelen meer had, terwijl deze er nog gewoon zitten, dus ik vertrouw dokter R. niet meer zo en vroeg of dokter W. ook werkte die dag. Ik denk dat meer mensen om hem vragen, omdat ze mevrouw R. ook zo slecht vinden. De assistente wilde Dokter R. te graag aan me slijten, want blij riep ze, omdat ze zeker dacht dat ik in de middag niet zou kunnen: ‘Dokter W. kan in de middag om half vier.’ ‘Prima’, riep ik. Ze schrok, want het werd stil. Heel lang. En toen, in ene, zei ze: ‘Hij kan ook om half elf’.

‘Wat kan ik noteren?’ vroeg ze. Ik wist niet wat ze bedoelde, dus begon wat te vragen. ‘Bedoelt u mijn naam of mijn telefoonnummer of wilt u weten waar ik last van heb?’ ‘Ja, wat u heb’ zei ze. ‘Heeft’ corrigeerde ik, 'waar u last van heeft'. Maar daar ging ze niet op in.

‘Ik heb inééns een bobbel op mijn hiel, gemaakt van bot’ zei ik. Let hier vooral op het woord ‘inééns’. Mevrouw de doktersassistente kent dat woord niet en stelde gewoon de volgende vraag: ‘Bent u er al eerder voor geweest?’ Ik zuchte wat in de telefoonhoorn en zei daarna direct: ‘Neen, mijn bobbel is nieuw’. Ik heb geen idee wat ze opgeschreven heeft.

Het gesprek duurde bijna tien minuten. Tien! Dit had in een minuut geregeld kunnen worden. En dan waren we misschien nóg geen vriendinnen, maar dan was de kans wel groter dat ik haar maandag niet de waarheid vertel. Over haar sociale vaardigheden. En haar taalgebruik. En haar luie stem. Ik weet zeker dat de dokter ook zo over haar denkt. Maar hij durft haar denk ik niet te ontslaan, of er iets van te zeggen. Nou, dan doe ik het maar.

Want. Iemand moet het doen.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease