Het is acht jaar geleden dat ik mijn studentenhuis verliet om te gaan samenwonen met P. Nu woon ik opnieuw voor drie weken in een studentenhuis. Terug naar de wereld van dunne muren en huisgenoten met een nutella-verslaving.

Ik ben voor drie weken in Engeland, om college te geven aan de universiteit van Wolverhampton, een nietszeggende stad in de Midlands. Omdat de stad zo nietszeggend is, is woonruimte vinden geen enkel probleem. Een maand of twee geleden vroeg ik de secretaresse van de onderzoeksgroep waar ik zou komen te werken of ze woonruimte voor me wist en ze verwees me naar een kamerverhuurbureau. Ik huur voor 264 pond drie weken een kamer in één van de slechtere maar levendige wijken van Wolverhampton.

Het huis heeft op het eerste gezicht alle kenmerken van een studentenhuis. De douche die ik met een huisgenoot deel, zit in een inbouwkast. De wc en de keuken deel ik met nog twee anderen. De woonkamer is klein en volgepropt met slechtzittende meubels die al in de jaren zeventig uit de mode waren. De kamers zijn gehorig waardoor ik wakker word als mijn huisgenoot midden in de nacht thuis komt. En niemand sluit zijn kamer af; door de sleutel aan de buitenkant op de deur te laten zitten, weet je immers zeker dat je jezelf niet buitensluit.

Zo was dat ook tussen 1999 en 2003: ik woonde in een studentenhuis dat we 'de Oude Non' noemden omdat het in de Oude Nonnendaalseweg lag. De badkamer was gemaakt in een voormalige inbouwkast (en werd daarom door ons ook wel 'de badkast' genoemd). Als mijn huisgenoot L. na middernacht thuis kwam dan werd ik daar geheid wakker van omdat de muur waartegen mijn bed stond vervaarlijk trilde bij het sluiten van de voordeur. L. en ik sloten allebei onze kamers niet af, o.a. omdat als P. op bezoek kwam hij naar binnen moest door L's kamer omdat hij anders de dobermann van de buren moest trotseren.

Ondanks dat het huis waar ik nu woon veel kenmerken van een studentenhuis heeft, zijn mijn drie huisgenoten de studentengewoonten wel een beetje ontgroeid. Twee van hen zijn promovendus op de afdeling waar ik te gast ben; de derde doet een postgraduate docentenopleiding. Ze komen uit Brazilië, Rusland en Martinique. N. heeft een piano in haar kamer en W. kan heel mooi klassiek gitaar spelen.

We hebben een grote flatscreen in de woonkamer staan en de keuken is van alle gemakken voorzien: oven, magnetron, koelkast, vriezer, wasmachine, droger, kruiden, peper, zout, olijfolie en een hele kast vol tupperware. Het enige dat mist is een deksel voor de hapjespan maar ik geloof dat ik dat wel overleef. Hoewel, toen ik gisteren wat olie op de grond had gespetterd, riep mijn huisgenoot M. uit: "Wat is hier gebeurd?!" Dat zou zelfs mijn huishoudelijk super-geordende vriendin L. niet gezegd hebben toen wij huisgenoten waren.

Toen ik zondagmiddag naar de supermarkt ging en M. vroeg of ik iets voor haar kon meebrengen, zei ze: "een pot nutella graag, want ik heb er alweer veel te veel van gegeten." En zo kwam ik heel even terecht in een parallel universum: de Oude Non in 2001, een sfeervol studentenhuis met een huisgenoot die verslaafd is aan nutella.

Bekijk alle logs van Suzan