Als ik het ene wil, wil ik tegelijk ook vaak het andere. Ik wil succes, maar ik wil niet zo irritant streberig zijn. Ik wil een heleboel mensen om me heen, maar ik wil ook graag alleen zijn. Ik wil een nieuwe liefde, maar niet het gezeur van een relatie.

Zodra ik heel hard begin te roepen hoe ont-zet-tend goed iets me bevalt, is dit vaak een teken dat ik het tegenovergestelde ook wel erg fijn zou vinden. Een voorbeeld; als ik in de kroeg ben met een vriendin. Ik geniet met volle teugen, dansen, kletsen. Aan de ene kant wil ik er heel graag zijn, maar toch is er ook dikwijls een gevoel van weerzin dat me overvalt. Al die mensen, dat gelispel in je oor, één grote paringsdans. Wat sneu eigenlijk, hoe iedereen maar probeert iets voor elkaar te krijgen. Drank, aandacht, seks. Wat een gedoe, wat zijn mensen toch een vervelend soort. Toch ben ik er. En misschien gedraag ik me wel net als hen. Hmm.

Zo heb ik ook behoorlijk vaak gezegd dat het vrijgezellenbestaan me zo vreselijk goed bevalt. Geen gedoe, geen verplichtingen, geen jaren energie stoppen in jezelf open stellen, terwijl het even later ook zomaar weer voorbij kan zijn (hè, wat lekker optimistisch). Ik vind het heerlijk om ’s avonds alleen thuis te zijn, alle tijd te hebben voor mijn opdrachten, doen waar ik zin in heb. De eindeloze nachten uit met vriendinnen, niet na hoeven denken, kunnen flirten en zoenen met iemand als je dat wil. Geen. Gezeik. Ik hoor vriendinnen over ruzies met vriendjes, beslommeringen. Daar heb ik nu geen last van, heerlijk. Maar eigenlijk wil ik ook weer iemand om mee te knuffelen, mee te zoenen in de sneeuw of in de blakende zon, iemand om lepeltje lepeltje mee te liggen ’s nachts, intimiteit, iemand die verliefd op me is. En ik op hem.

Het feit dat er vlinders rondfladderen in mijn buik maakt dit dilemma al niet veel makkelijker. Anderhalve maand heb ik mijn gevoel weggedrukt. Het is nog maar een paar maanden uit met mijn vorige vriend, ik wil nog niets nieuws. Ik wil niet alweer verliefd worden, ik wil niet weer de achtbaan in nu ik er net weer een beetje fatsoenlijk uit ben. Ik doe het rustig aan, we zien het allemaal wel. Tot ik een paar weken terug merkte dat ik mijn gevoel niet meer met mijn verstand kon onderdrukken. Kriebels, adrenaline, schommelingen tussen extreme vrolijkheid en onzekerheid.

Nog zo iets; toen ik nog een kilootje of tien zwaarder was, riep ik almaar hoe mooi ik volle vrouwen vind, maar nu ik wat dunner ben voel ik me een stuk beter. Niet dat ik volle vrouwen niet nog steeds prachtig vind, aan die mening is niets veranderd, maar ik zei het toen met name om voor mezelf te rechtvaardigen dat ik ook goed was zo. Terwijl ik eigenlijk van mezelf wist dat ik niet lekker in mijn vel zat.
Zo is het denk ik ook een beetje met die verrekte verliefdheid van me. Ik zeg almaar; ik zie het wel, ik hoef nog niet wat nieuws. Maar ik denk dat het net zo is als met dit bovengenoemde voorbeeld; ik probeer voor mezelf te rechtvaardigen dat ik nog geen actie onderneem. Dat ik hem niet durf te vragen hoe het ervoor staat. Ik moet leren beter te luisteren naar wat ik echt wil. Want ik lijk dan wel een vat vol tegenstrijdigheden, eigenlijk weet ik vaak best goed wat ik wil. Alleen soms is het verdomde moeilijk of eng om daaraan toe te geven.

Meer Soof?

Delen

Bekijk alle logs van Soof