“A. was ook bij Fusion of Dance hè? Ze vond er niet veel aan…” “O ja joh, heb je haar gesproken?” “Nee, stond op Facebook.” Klare taal. Ik loop vitale informatie mis sinds ik mij in het sociaal-digitale vagevuur heb geworpen en dat kan natuurlijk niet.

Het was een mooi streven, een boeiend experiment. Het hing me de keel uit. De te intieme berichten (‘Pa heeft kanker’), opzichtige dubbelzinnigheid (Vandaag maar weer voor één koken…) en gesprekken over andermans statusupdates. Maar mijn queeste was ten dode opgeschreven. Als Facebook een windmolen is, dan ben ik Don Quichot. Leuk hoor, zo’n ideaalbeeld van een social networkloos bestaan, maar ook heel onpraktisch. Vooral omdat iedereen om mij heen een social networkrijk leven leidt. Daardoor mis ik niet alleen onnodige dingen, maar ook heel leuke -en dus nodige- dingen.

De mooie en grappige foto’s van begaafde kiekjesschieters zoals J. De geinige quotes van R., die onmeunig veel boerenwijsheden kent. En de bijbehorende plattelandsspelling. Maar ook de drogere updates mis ik. ‘Rijbewijs gehaald’, ‘de zon schijnt!’ of ‘kater…’. En hilarische profielfoto’s, zoals die van oud-collega S. Een geinig familieportret waarop zij en haar man expres, maar babydochterlief per ongeluk, een idioot hoofd trekken. Wat kan ik zeggen? I need my daily dose of cuteness.

Dus: experiment geslaagd, uitkomst negatief. Een leven zonder Facebook is niet per se beter. Vooral niet als ik de hele tijd bijgepraat moet worden over allerlei wel en wee dat allang wereldkundig is gemaakt. Dat houdt de gesprekken zo op. Het waren wel heerlijk rustige weken, waarin ik stukken minder procrastineerde op het internet. Want die gesharede links, oei wat verleidelijk…

Als je dit leest, ben ik weer op Facebook te vinden. Dat mijn lezersschare als digitaal lijk een stuk kleiner was dan in mijn social network-hoogtijdagen, speelt ook mee. Het is echt veel leuker als zoveel mogelijk mensen je hersenspinsels opmerken, lezen en er iets van vinden. Met zoiets ouderwets als een persoonlijke maillijst krijg ik niet voor elkaar, wat met een simpele link op Facebook wel lukt. Dan is de keuze snel gemaakt.

Voorwaarts dus, in de vaart der digitale volkeren. Voetje voor voetje en met hangende pootjes keer ik terug op de woelige Facebookpaden. Een spannende tocht en zeker niet zonder risico’s. Voor ik het weet, besteed ik kostbare tijd aan het doorspitten van fotoalbums van verre kennissen, het uitpluizen van dubbelzinnige statusupdates en me verlekkeren aan te openhartige openhartigheid.

Maar ik moet en zal zegevieren over mijn neigingen, want één keer uit het rijk der doden terugkeren is leuk, twee keer gewoon irritant. Social networken met mate, heel 2011. Want die Don Quichot, dat was toch ook maar een vreemde snoeshaan met rare ideeën. En heel 1605, dat ook nog eens.

Meer Nathaliefje? Klik dan hier.

Bekijk alle logs van Nathaliefje