Ik had lol met mijn vrienden, zoende een keer bevreemd met iemand en zo ging de Carnaval voorbij zonder dat ik iets doorhad van wat iedereen altijd zei: ‘met Carnaval gaat iedereen vreemd.’

Carnaval komt er weer aan, nog even en dan is Nederlands grootste zuipfestijn weer aan de beurt. Carnaval is ooit begonnen als Suikerfeest voor de vastentijd. Even een paar dagen flink feesten voor we veertig dagen gaan vasten. Een echt katholiek feest dat vooral bekend is in Brabant. Ik kom uit Noordwijkerhout, maar ook wij hadden Carnaval. In de tijd van de schaarste in werk kwamen de Brabo’s naar het westen voor werk en namen Carnaval met zich mee.

Vroeger vond ik het natuurlijk heerlijk, je mocht je verkleden als prinsesje of poesje en de jongens waar je hand in hand mee over het schoolplein liep, waren natuurlijk ridders. Toen ik naar Brabant kwam, nu zo’n elf jaar geleden, vond ik het echter maar niets. Ik had dan ook niemand om het mee te vieren, maar ik vond het ook niet de moeite waard. Het kostte geld, verkleden was stom en ik wilde niet in de kou met mijn ouders naar zo’n stomme optocht. Misschien was ik ook wel gewoon aan het puberen.

Tot een paar jaar geleden. Ik hees me in een outfit, begon bier te tanken met mijn vrienden en hoste tot in de late uurtjes. Dat vasten doe ik natuurlijk niet aan, want ik zou geen echte Hollander zijn als ik niet alleen de lusten maar ook de lasten mee zou nemen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook niemand ken die ook nog aan vasten doet. Vaak hoor je nog de nette moslims roepen dat ze meedoen aan Ramadan, maar dat vasten na Carnaval doet niemand. Hooguit de dagen dat je kater aanhoudt omdat je dan niet anders kan vanwege de misselijkheid van al dat bier.

De eerste paar keren dat ik Carnaval vierde was ik niet zo bezig met slettenbakkerij. Ik was een schoonmaakster (zonder het kittige rokje want stel dat iemand me sexy zou vinden), ik was een surfer met regenlaarzen en ik was ooit een dode bruid. Ik had lol met mijn vrienden, zoende een keer bevreemd met iemand en zo ging de Carnaval voorbij zonder dat ik iets doorhad van wat iedereen altijd zei: ‘met Carnaval gaat iedereen vreemd.’
Vorig jaar begon het al wel een beetje te kriebelen. De eerste dag was ik een huisvrouw, de tweede een kip. Ik zoende met iemand die vervolgens zei dat hij nu ‘een chick met een tongpiercing’ van zijn lijstje kon schrappen maar verder was ik een redelijk nette dame, maar ik voelde me toch buitengesloten in mijn oncharmante kippenpak.

Dit jaar heb ik er geloof ik aan toegegeven . In mijn kast hangt een iets te kort Sneeuwwitje-jurkje dat zeker uitstraalt ‘ik ben niet bezet en mijn eierstokken ratelen’. Ik ben 21 nu en ook ik moet toegeven dat ik ben mee gegroeid in de slettenbakkerij van Carnaval. Ik zie Carnaval dan ook niet meer als Carnaval maar als een groot themafeest genaamd ‘Pimps & Ho’s’. Als man krijg je geen vrouw mits je piraat of ridder bent en als vrouw moet je rokje zo kort mogelijk zijn. Een groot machtsspel van mannen die vrouwen versieren maar dan in hun rol als hoe ze verkleed zijn. Een agent die je ineens in de boeien slaat of een piraat die vraagt of je een eindje mee gaat varen, of beter nog, vraagt of je zijn houten been wilt berijden.

Mits je natuurlijk in een dweilorkest meespeelt en echt de passie in de muziek kunt horen. Dat ontbreekt er bij mij altijd aan. Erg veel meer dan ‘En ge het zun lekker kuntje’ komt er bij mij ook niet uit op zo’n avond.

Vroeger zag ik Carnaval als een feest waarin je je fantasie de vrije loop kon laten, in mijn pubertijd vond ik het aanstellerij, in mijn adolescentie vond ik het wel vreemd maar gezellig en nu ben ook ik, getransformeerd in een slet van Carnaval. En ik schaam me nergens voor.

Bekijk alle logs van AshaSchoonheid