Fan van Murakami als we op PiBu zijn, lopen wij wel warm voor de verfilming van één van zijn boeken. Toen de film gebaseerd op Norwegian Wood uitkwam, waren we dus al snel in de bioscoop te vinden. Spannend, want zou regisseur Tran Anh Hung die typische sfeer uit de roman goed weten te verbeelden?

Net als het boek, vertelt de film het verhaal van Kizuki, Naoko, Midori en Watanabe, vanuit het perspectief van de laatste. Na de onverwachte zelfmoord van Kizuki gaan zijn ex-vriendinnetje Naoko (Rinko Kikuchi, Babel) en zijn boezemvriend Watanabe (Kenichi Matsuyama) door met hun leven. Tijdens Watanabe's studententijd, in Tokio in de roerige late jaren '60, komt hij Naoko nog weleens tegen en dan wandelen ze samen zwijgend door de stad. Praten over Kizuki doen ze niet, tot Naoko's twintigste verjaardag. Naoko lijkt terneergeslagen door het feit dat ze twintig wordt, en bij de geringste aanraking zoekt ze lichamelijke troost bij Watanabe. Die laat zich na de vrijpartij voor het eerst uit over Kizuki. Er knapt iets in Naoko, en pas na maanden lukt het Watanabe weer om contact met haar te krijgen. Ze blijkt inmiddels te zijn opgenomen in een herstellingsoord, afgezonderd van de wereld, en houdt zich daar bezig met tuinieren. Na een aanvankelijke briefwisseling, besluit Watanabe haar daar te gaan bezoeken. Na het eerste bezoek, waarop Naoko ook eindelijk wat los durft te laten over haar relatie met Kizuki, ontdekt hij dat zijn gevoelens voor haar steeds sterker worden. Intussen ontmoet hij in Tokio de eigengereide Midori (Kiko Mizuhari), en voor haar ontwikkelt hij ook een bijzondere genegenheid. Als hij bij een volgend bezoek Naoko uitnodigt om, als de tijd rijp is, met hem samen te gaan wonen in zijn nieuwe appartement in Tokio, en Midori hem zonder duidelijke aanleiding niet meer wil zien, lijkt de keus te zijn gemaakt. Het lot beslist echter anders.

Op wat volgordewisselingen en details na, volgt de film de verhaallijn van het boek vrij nauwkeurig. De eerste paar scènes van de film voltrekken zich op een behoorlijk hoog tempo. Als je het boek hebt gelezen, is het nog wel te volgen. Mocht je met de film beginnen, dan kan dit nog weleens lastig worden. De rest van het verhaal ligt het tempo behoorlijk wat lager. Hoewel de keuze van de regisseur om de voorgeschiedenis kort te houden, en diep in te gaan op de gevoelens daarna begrijpelijk is, brengt het de film naar mijn mening een beetje uit balans. De personages daarentegen worden goed vertolkt. Ze komen het best tot hun recht in de intrigerende dialogen die ze met elkaar voeren, en de subtiel en suggestief verbeelde seksscènes. Mijn persoonlijke favoriet is, net als in het boek, de fantasierijke Midori, maar ook de fragiele Naoko en de peinzende Watanabe zijn inspirerende personages. Er zijn prachtige filmlocaties uitgekozen die precies de sfeer en tijdgeest ademen die ik in de roman ook voelde. De talrijke shots van wijdse landschappen zijn helaas nogal zwaar aangezet, wat nog wordt verergerd door de clichématig treurige klassieke muziek die tegelijk in de soundtrack ten gehore wordt gebracht. Toch denk ik dat Tran Anh Hung uiteindelijk een behoorlijk mooie en geloofwaardige vertolking heeft gemaakt van het verhaal.

Dit alles in acht genomen, moet Norwegian Wood helaas toch genoegen nemen met drie van de vijf roze kogels. Het is een sfeervolle film om te zien, maar door de eerder genoemde gebreken maakt de film niet de verdrietige emoties los op de momenten dat het boek daar wel in slaagt. Het gevoel blijft me bij dat de regisseur daar net iets te hard zijn best voor heeft gedaan.

Norwegian Wood is sinds 6 januari in diverse filmhuizen te zien. Het gelijknamige nummer van de Beatles waar het boek naar vernoemd is, is ook in de film te horen.

Meer filmtips?

Bekijk alle logs van Fizgig