Net als vampieren, willen de films over vampieren ook niet uitsterven. Gelukkig zijn er ook verhalen die meer hebben dan alleen vampieren, bloed, goed tegen kwaad en overweldigend geweld.

Bij de uitnodiging voor de persvoorstelling van Let Me In stond een quote van Stephen King over de film:

"Let Me In is a genre-bursting triumph. Not just a horror film, but the best American horror film in the last 20 years. Whether you're a teenager or a film-lover in your 50s, you'll be knocked out. Rush to it now. You can thank me later."

We hebben het hier dus over een vampierenfilm, een horrorfilm, waar Stephen King laaiend enthousiast over is. Bij voorbaat ben ik dan al helemaal laaiend enthousiast. En zo betrad ik dan ook de bioscoop.

Let Me In verhaalt over de bijzondere band tussen Owen, 12 jaar en een sociale outcast en Abby, zijn 12-jarige mysterieuze buurmeisje. In het kleine bergdorpje waar het verhaal zich afspeelt vinden een paar brute moorden plaats. En de vermoedelijke moordenaar wordt totaal verminkt in het ziekenhuis opgenomen. De gruwelijke moorden lijken aan Abby en haar oude vader gelinkt te zijn.

De vriendschap tussen Owen en Abby die zich langzaam vormt, neemt een vreemde en wrede wending als Owen erachter komt dat de enige met wie hij een band heeft een vampier blijkt te zijn.

Alles aan het verhaal doet vermoeden dat dit een film is over vampieren. Volgepakt met moorden en bloed. Maar niets is minder waar. Let Me In is een heel bijzonder verhaal over twee jonge mensen die alleen in de wereld lijken te staan en troost bij elkaar vinden.

Naast het intieme verhaal tussen Owen en Abby loopt ook het politie-onderzoek naar de moorden. Het steeds dichterbij komen van de politie bij Abby brengt beide jongelingen in een moeilijke positie. Als het moment daar komt moet Owen een keuze maken; alleen blijven of voor altijd bij Abby.

De film heeft bloed, moorden en geweld. En toch op geen enkel moment had ik het gevoel naar een klassieke horrorfilm te kijken. Het verhaal is zo overweldigend en zoveel meer dan alleen de beelden, dat je er totaal in meegaat. De beelden zijn prachtig, het tempo ligt laag, Matt Reeves heeft zijn tijd ervoor genomen. En dat hij origineel is in zijn ideeën, bleek wel uit zijn doorbraak film Cloverfield.

Let Me In is een remake van de Zweedse film "Let the Right One in", welke weer een boekverfilming is. Dit maakte me wat huiverig over wat ze met het origineel hadden gedaan, maar na het zien van het origineel ben ik opgelucht dat Let Me In het meer dan waard is en het wellicht grootser in beeld heeft gebracht, zonder af te doen aan het oorspronkelijke verhaal.

Het enige wat me stoorde aan de film was de muziek. Wat verrassend is, omdat iedereen er zo laaiend over is. De muziek is de typische jaren '80 horror/suspence muziek, welke bij moet dragen aan het spannend maken van de film. Alleen deze film, dit verhaal, heeft dat totaal niet nodig. Prachtige muziek, zeker, maar het leidt af van het geen waarnaar je aan het kijken bent.

De pijn, angst, frustratie van Owen en ook Abby en haar beschermer zijn heel herkenbaar. De personages komen bij je binnen en blijven daar ook rustig nog even zitten.

Een horror die geen horror is. Een film die kijkt als een boek. Mooi.

Let Me In is vanaf 13 januari in de bioscoop te zien.

Meer filmtips?

Bekijk alle logs van Martje