In een maatschappij waarin iedereen wordt aangesproken op zijn recht, nee vaker nog, plicht op zelfbeschikking is het ultieme zelfbeschikkingsrecht altijd weer een punt van discussie.

De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) wil dat er een kliniek komt waar mensen worden geholpen met euthanasie. De voor de zoveelste keer opgelaaide discussie over het wel of niet hulp vragen of bieden bij mensen die vroegtijdig uit het leven willen stappen heeft ook mij weer eens aan het denken gezet.

Los van het feit of deze kliniek er nou wel of niet komt hebben mijn lief en ik dit onderwerp, puur gevoelsmatig, besproken.

Omdat mijn lief uitzaaiingen heeft van een vorm van kanker die erg moeilijk te bestrijden is houdt euthanasie mij bezig. Niet constant maar wel, onder andere, op het moment dat de discussie in de media weer oplaait.

Op dit moment staan de zaken er bij ons zo voor:
Mijn lief heeft kanker gehad nu ruim zes jaar geleden. Ze hebben destijds zijn nier en daarmee de kanker verwijderd. In de zomer van 2009 hebben de artsen uitzaaiingen in zijn longen gevonden. De uitzaaiingen in zijn longen zijn klein en blijven min of meer stabiel. De artsen zijn van mening dat we nog niet met medicijnen moeten starten zolang het eigen lichaam blijkbaar zelf in staat is de uitzaaiingen klein te houden. Dit gaat al een hele tijd goed en bij elke controle, wanneer ze weer constateren dat het niet nodig is om met medicijnen te beginnen, zijn we intens gelukkig. Niet groeien betekent geen medicijnen, betekent uitzicht, betekent kwaliteit van leven en betekent de kans op nieuwe medicijnen die bij deze vorm van kanker een groter succes op aanslaan hebben.

Mijn lief is iemand die midden in het leven staat, die geniet van zijn werk, van mij en van alles wat we samen ondernemen. Hij leeft en hij haalt er alles uit wat mogelijk is. Wanneer de kanker bij hem ineens toch zou gaan groeien met het uitzicht op een onafwendbaar eind ondanks de (huidige) medicijnen die eerder verlenging dan genezing in het vooruitzicht stellen denk ik dat euthanasie absoluut een optie wordt. Maar wanneer? Volgens de euthanasiewet mag een arts pas op een verzoek om euthanasie ingaan als hij de overtuiging heeft gekregen dat er sprake is van ondraaglijk lijden dat niet meer verlicht kan worden. Maar wanneer lijdt iemand ondraaglijk en hebben we het dan over ondraaglijk lichamelijk of ondraaglijk geestelijk lijden?
Wanneer iemand echt zelf niet meer kan ademhalen en door machines in het leven wordt gehouden, volgestopt met morfine? Of wanneer iemand weet dat hij stervende is, nog niet vergaat van pijn en benauwdheid maar weet dat dit onvermijdelijk is en om dat te voorkomen vroegtijdig een einde wenst? Lijkt mij een ondraaglijke gedachte waardoor het leven ondraaglijk kan zijn.
Ik weet hoeveel mijn lief van het leven houdt maar wel als het leven is. Ik moet er niet aan denken dat hij in leven wordt gehouden. Ik moet er niet aan denken juist omdat ik zielsveel van hem houd, omdat ik weet hoe zielsveel hij van het leven houdt. Omdat ik hem alle pijn en ellende die gepaard gaan met de onvermijdelijke aftakeling die een tumor kan brengen wil besparen. Maar moeten we wachten tot het moment dat hij het zelf niet meer hardop kan zeggen of vragen? Wachten tot het moment dat ik het woord moet doen en dat de artsen maar moeten aannemen dat ik vertel wat mijn lief zou willen hebben gezegd toen hij daartoe nog in staat was? Nooit eerder heb ik beter begrepen dat liefhebben loslaten kan betekenen, hoe moeilijk dat voor jezelf ook kan zijn.

Het probleem van de huidige euthanasiewet is dat de eisen die hieraan worden gesteld door elke arts anders geïnterpreteerd kunnen worden. Er bestaat geen afdoende checklist om er met behulp van een arts uit te stappen. En dat is precies het probleem bij deze discussie. Het gaat erom wat een ander aan eisen stelt en niet aan je eigen eisen voor kwaliteit van leven. De hedendaagse mogelijkheden m.b.t. het in leven kunnen houden van mensen lijkt voor ons daarmee behoorlijk doorgeslagen. Een arts mag met alle mogelijke middelen iemand in leven houden terwijl zonder die middelen het leven voor de patiënt misschien al lang was geëindigd. Gevoelsmatig heeft dat voor mij weinig te maken met recht op zelfbeschikking.

Een overzicht van al mijn logs vind je hier.

Bekijk alle logs van ingrid