Ik hijg op het raam en teken een hart in het beslagen stuk. Een lelijk ding, de ene helft is veel groter dan de andere. Het resultaat van poging twee is gelukkig mooier. Ontspannen zak ik onderuit in de stilstaande trein. Niets kan mijn rust verstoren, ook de NS niet.

Dat de trein al een half uur stilstaat op een oersaai stuk tussen Amersfoort en Harderwijk kan mij niet schelen. Ik heb het ergste gedeelte van deze dag al gehad: afscheid nemen van mijn lief op Schiphol. Een persoonlijk Hello Goodbye momentje. Hij is de komende twee maanden ver weg en dat was een vooruitzicht waar ik behoorlijk tegenop zag. Maar nu zijn de laatste loodjes geweest. Ik kan rustig onderuit zakken en wachten op de volgende.

Die komen zeker weten, want ik heb verkering met een zeeman. Nog genoeg laatste loodjes in het verschiet dus. Iets waar ik een hekel heb, maar het is vast karma dat iemand die de schurft heeft aan laatste loodjes verliefd wordt op een zeeman. Dus ik deed de afgelopen week mijn best om ze flink te doorstaan. Niet denken aan het lege bed, alleen thuiskomen en koken voor één. Niet voormokken. Vooral denken aan de leuke dingen die we nog gingen doen. Lachen, praten, genieten. En voor een laatste loodjes-hater deed ik het goed. Misschien ben ik, ondanks mijn afkeer van die loodjes, wel uit het juiste zeemansvrouwenhout gesneden.

“Goedemorgen dames en heren. Over enkele minuten zullen wij onze reis hervatten. Nog even geduld alstublieft.” Ik schrik me te pletter van de te luide en te krakerige stem van de conducteur, maar mijn zalige staat van opluchting keert snel weer. Deze laatste reisloodjes kan ik wel hebben. Ik zak nog verder onderuit, het lijkt meer op liggen dan zitten. Maar ja, enkele minuten is een ruim begrip bij de NS. Dan kan ik er net zo goed bij gaan liggen.

In de vierzits aan de overkant begint een jongen nerveus heen en weer te schuiven. Hij snauwt in zijn opzichtige telefoon: “Ja, die fokking trein rijdt nog steeds niet jongen. Wacht gewoon nog effe!” Hij laat het glimmende ding vallen en vloekt. Houdt waarschijnlijk ook niet van laatste loodjes. De oudere heer schuin tegenover mij kijkt even op, maar is al snel weer verdiept in zijn krant. Hem maken ze de pis allang niet meer lauw. Ook niet met wat laatste NS-loodjes.

En gelijk heeft hij. Ik heb heel wat laatste loodjes geprobeerd te vermijden. Naderende eindes van vriendschappen, afscheid nemen van leuke groepen collega’s, relaties. Ik piepte er het liefst stilletjes tussenuit. Dat geeft geen fijn gevoel zoals nu. Ik voel me toch een beetje een sukkel door zo’n onfatsoenlijk afscheid. Doordat ik geen zin heb in de laatste loodjes. Geen zin is geen reden; ze zijn niet te omzeilen. Als je de laatste vermijdt, zijn de voorlaatste loodjes ineens de laatste. Lood om oud ijzer, alleen dan slechter uitgevoerd.

Dus ik oefen lekker een eind weg met mijn zeemanslief. Net zo lang totdat mijn weerzin tegen laatste loodjes het loodje heeft gelegd.

Klik hier voor meer Nathaliefje.

Bekijk alle logs van Nathaliefje