"Als ik niet getrouwd was, zou ik je versieren." Je loenst er een beetje bij en ik kan niets anders doen dan schamper lachen. "Hoe dan? Hoe zou jij mij in godsnaam versieren? Je bent al zo lang getrouwd, je weet niet eens meer hoe het moet."

Je draait met je ogen, maar glimlacht ook. Dus ratel ik verder. "Tel daarbij op dat ik geenszins geïnteresseerd in jou - of welke getrouwde man dan ook - ben, dus hoe wilde je dat ooit aanpakken?"

Je haalt je hand door je mooie volle haardos en knipoogt. Je fluistert in mijn oor; "daar zullen we nooit achter komen. Want niet alleen ben ik getrouwd en pretendeer jij onbereikbaar te zijn, je gaat er natuurlijk over schrijven en dan weet de hele wereld hoe makkelijk ik jou heb versierd." Mijn adem stokt even en ik vraag me af of jij nu echt zo arrogant ben, of dat ik blijkbaar een makkelijke uitstraling heb. Ik kan niets anders doen dan deze deur keihard dicht slaan, recht in je gezicht. Dus geef ik je een minzame blik en ik loop weg. Ik doe mijn best om niet te heupwiegen, omdat ik zeker weet dat je naar mijn kont staart, maar ik kan het niet laten. Heupwiegen is mijn tweede natuur.

Gelukkig is Ted ook in de kroeg. Al is dat niet echt toeval, want Ted is altijd in de kroeg. Hij tilt me op en vraagt waarom ik zo nors kijk. Ik maak een wegwerpgebaar en wijs naar jou. Naar je rug, eigenlijk. Misschien keek je niet eens om toen ik wegliep. Ted lacht en zegt dat ik het maar zwaar heb dat ik door zo'n knappe vent word versierd. "Maar als hij vervelend wordt, moet je het zeggen, dan sla ik hem op z'n bek hoor!" Dat lijkt me niet nodig en plots vind ik dat ik wel erg overtrokken heb gereageerd. Ik zou het niet moeten doen, maar toch ga ik weer naast je zitten, aan de bar.

Je kijkt iets te geamuseerd en ik heb nu al spijt van mijn beslissing. We praten over niets en ik voel plots je hand op mijn rug. Ook al is je hand groot, het voelt niet zwaar of vervelend. Eigenlijk voelt het heel fijn. Je hand is koel en droog, in tegenstelling tot mijn klamme, warme handen. Met je andere hand veeg je een haarlok van mijn voorhoofd en stopt hem achter mijn oor. Heel zacht tik je met één vinger mijn oorlel aan, en langzaam trekt je vinger een lijn over mijn huid, van mijn oorlel naar mijn sleutelbeen. Ik doe mijn best om niet te rillen. Of nog erger, om stom te giechelen. Want deze aanraking is giechelwaardig. Zo'n stomme giechel, die alle vrouwen hebben, zodra ze merken dat ze opgewonden raken.

Volgens mij heb je het door. Je stopt met praten en kijkt me aan, terwijl je vingertop over mijn inmiddels ontblote schouder danst. Je andere hand ligt nog steeds op mijn onderrug en met een vloeiende beweging trek je me van mijn kruk af, waardoor ik tussen jouw benen kom te staan, wel heel erg dicht tegen je aan. Voor de tweede keer die avond doe je mijn adem stokken, maar ik weiger het te laten merken.

"Dus zo denk je mij te kunnen versieren" zeg ik schamper tegen je nek, waar ik met mijn neus tegenaan sta. Je vingertoppen roffelen over mijn ruggengraat en je zegt niets terug. Je trekt me nog iets dichter tegen je aan en ik laat mijn kin op je schouder rusten, terwijl jouw hand van mijn rug naar mijn zij danst. Je raakt me heel zacht aan en ik merk dat ik licht begin te worden in mijn hoofd. Je duwt me een klein stukje van je af en legt jouw voorhoofd tegen die van mij aan.

Je bent echt enorm dichtbij.

Je staart recht in mijn ogen, maar je blik is veranderd. Niet meer speels, maar bloedserieus. Ik wil niet terugstaren, maar ik doe het toch. Op de een of andere manier lijkt het alsof ik geen keus heb. Langzaam vervaagt het kroeggeluid en ik hoor alleen nog maar mijn eigen hart kloppen, op het ritme van jouw gejaagde ademhaling. Als je je hoofd iets kantelt, strijkt jouw lip heel zacht langs die van mij en het kost me al mijn zelfbeheersing om niet toe te happen. Om in jou te happen.

"Zo." Je grijnst er weer bij. "Zullen we maar ergens anders heen gaan?" Ik knik gedwee, terwijl ik nergens heen wil. In de kroeg is het veilig, daar doe je toch niets. Niet dat jij - of ik - iets gaat doen, want ik doe geen getrouwde mannen en jou al helemaal niet. Soepel glijd je van je barkruk af en je staat dicht tegen me aan. Ik leg mijn hoofd tegen je borstkas aan en moet een kreet onderdrukken als ik iets groots voel, dwars door je spijkerbroek heen. Ik weet dat jij weet dat ik het voel. Maar we doen beiden alsof er niets aan de hand is.
Alles is nu toch al verpest, dus besluit ik het voortouw te nemen en ik pak je hand vast. Natuurlijk kom ik makkelijk over, want je hebt heus wel door dat ik al jaren een zwak voor je heb. Maar ook voor je vrouw. Dit kan niet. Het kan echt niet. Maar ik wil het nu zo graag, zo graag heb ik nog nooit iets gewild en het ligt binnen handbereik. Voor het grijpen.

Zwijgend trekken we onze jassen aan. Als we voor de kroeg staan, in de koude buitenlucht, twijfel ik of dit wel een goed idee was. Onzeker vraag ik aan je waar we heen gaan. Je pakt mijn hoofd met je beide handen vast en kijkt me weer zo indringend aan, dat ik het idee heb dat je alles van me kunt zien. "Ik ga naar huis, naar mijn vrouw. Wat jij gaat doen weet ik niet."

Lachend loop je weg. Ik haat getrouwde mannen en jou het meest. Mooi niet dat ik dus ooit over jou ga schrijven, want je bent het niet waard.

Mucho Mia?

Bekijk alle logs van Mia