Ze stond naast me, achter in de tram, klein van stuk, in bezit van een gouden tand. En heel hard pratend. Maar dan echt héél hard. En toen ze riep dat ze ‘een sletje’ is, keek zelfs de bestuurder volgens mij fronsend achterom, de hele tram door.

Ze is een heel goede moeder, vertelde ze met haar volume op honderd. En een vreselijk accent. Haar vriend wil de kinderen denk ik eens een keertje zien, maar die ‘misselijke klootzak’ wil zij echt niet meer in de buurt hebben. Ze begreep ook niet waarom hij haar mailde, want zij had in haar smsjes duidelijk gemaakt dat ze hem dood zou maken als hij nog zou mailen. Ik vind het dapper, dat hij dan tóch nog mailt.

Haar ouders hebben haar niet gebeld met haar verjaardag vorige week en ook met oud en nieuw hebben ze niks van zich laten horen. Ze heeft een hekel aan haar ouders, eigenlijk zei ze een ander woord, maar dat is een erge ziekte, dus dat heb ik vrij vertaald naar dat ze een hekel aan deze mensen heeft. Haar ouders noemden haar een slet, vertelde ze tegen degene aan de telefoon. Maar dat vond ze duidelijk niet zo erg en ze was het er zelfs ook wel mee eens, want ze zei, riep eigenlijk, letterlijk: ‘ik ben ook gewoon een sletje’. Zo ging ze dus van goede moeder, binnen een minuut naar een slet.

Medereizigers waren allemaal doodstil door dit oorverdovende verhaal en kregen een beetje de slappe lach. Ik ook. Maar ik stond direct naast haar, dus hield me wat in, met moeite. Ik was namelijk een beetje bang aan het worden van haar harde, ordinaire praatjes, waarvan ze duidelijk wilde dat iedereen het zou horen. Vooral toen het onderwerp oversloeg naar het feit dat ze door hem geslagen is en zij nog wat harder ging praten, vond ik er niks meer aan. Ze laat zich niet zomaar slaan, vertelde ze, ‘maar soms hou je dat niet tegen’, vervolgde ze hard lachend.

Ik vroeg me af of dit een schreeuw, want op dat volume sprak ze inmiddels, om hulp was. Zielig en ernstig. Vreselijk ook. Ze moet geholpen worden. Dus ik dacht, misschien moet ik dat aan haar vragen. Aan de radeloze vrouw met kinderen, een slet in hart en nieren en slachtoffer van huiselijk geweld. Zonder ouderlijk begrip.

Op dat moment keek ze in mijn richting, liet haar gouden tand zien en riep in haar telefoon: ‘Maar ja, je kent me, als iemand me alleen al een beetje arrogant aankijkt, dan hoek ik diegene gelijk!’

Ik heb haar maar niet geholpen...
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease