Vol verbazing kijk ik naar Boer zoekt vrouw. En dan niet zo zeer verbaasd over de boeren. Maar over de deelnemers. Ik ben blij dat ik me niet heb opgegeven als boerinkandidaat. Want, oh wat zou ik slecht zijn op een boerderij. En wat zou de boer mij dood wensen!

Als ik mij per ongeluk op zou geven en ook nog per ongeluk door een boer uitgekozen zou worden, zou ik de eerste zijn die de boeren keukentafel-eliminatie niet overleeft. De boer zou mij bruut wegsturen. Met zeer legitieme redenen.

Koeien voeren. Dat zou al een gedoe zijn. Nee, eerst nog een blauwe overall aan. Nou, ik heb een zandloperfiguur en dat komt prachtig uit in een kokerrok met een blousje en een goed paar hakken eronder, maar in zo’n tuinpak ben ik meer drijfzand dan zandloper. Rubberen laarzen. Met sokken. Weer een probleem. Ik heb geen sokken. Ik draag namelijk geen broeken. En onder een jurk draag ik doorgaans geen sokken. Met mijn blote voeten zou ik me in de plastic exemplaren wringen. Blote voeten en rubberen laarzen zijn volgens mij ook een goede combinatie voor een potje voetschimmel. Hartstikke leuk, dat boerenleven.

Hooi aan de koeien voeren dus. Met een vork, zo’n grote. Dat kan ik wel. Ik hou alleen niet van dieren, dus ze lekker opjagen in de wei, terug naar de melkplek, zou niks voor mij zijn. Tractorrijden wel. Lekker hard. Maar zo jammer dat de tractor veelal op een modderig terrein staat. Daar kom ik namelijk gewoon niet. Ook dragen de boerinnen in spe vrijwel geen make-up. De kassajuf van de plaatselijke supermarkt ziet mij niet eens zonder make-up. Laat staan mijn boerenlief en half Nederland.

Niet alle boeren hebben genoeg slaapplekken voor iedere vrouw. Wéér een probleem. Dan moet ik met twee andere vrouwen, die op mijn boer jagen, een slaapkamer delen. Ik kan niet slapen met meerdere mensen op een kamer. Wallen als gevolg. Op mijn onopgemaakte gezicht. En dan gaan we praten over hoe leuk we hem vinden. De boer. Dat is toch sneu. Niet heel erg sneu als je uiteindelijk de winnaar bent. Boerin voor het leven. Maar wel als je in ronde een of twee naar huis moet. Terug naar je huurflatje in de grote stad. Waar het lekker naar uitlaatgassen ruikt.

Alle vrouwen in dat programma zeggen minstens één keer dat ze de geur van de natuur zo lekker vinden op de boerderij. Die zin zou mijn strot zo uitkomen: ‘Ik geniet hier zó van de omgeving, lekker in het niets, geen contact met de buitenwereld en de heerlijke geur van verse stront’. Hoezo lekkere natuurgeur? Aan zee, dáár hangt een lekkere natuurgeur. Niet in de schapenstal! En zonder gêne zetten ze de koemelkapparaten op de uiers van de koeien en vegen ze de uitwerpselen met een glimlach de strontgoot in. Gatver! En dan zeggen ze iets later ook nog: ‘Ja, ik zou dit echt wel héél graag dagelijks willen doen’. Dat is niet waar! Ik geloof er niks van!

De boer zou mijn leuke kleren niet zien, mijn mooie, lange haar zou in een staart gepropt moeten worden, de rode lippenstift die ik draag zou wellicht ietwat gek staan wanneer de kippen van voederzaad voorzie en als de geiten aan mijn handen knabbelen is mijn rode nagellak ook niet echt goed voor hun gezondheid denk ik.

Ik zou écht een slechte boerin zijn. De boer zou spijt hebben dat hij de brieven op woorden uitgekozen heeft. Want een brief schrijven, dat kan ik wel. Zelfs naar een boer. Boerendingen zijn alleen niet zo aan mij besteed.

Maar ik ben best leuk op de hooizolder!
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease