Alec Baldwin was razend enthousiast over mijn script en wilde niet alleen de hoofdrol spelen, maar ook een deel van de film financieren. Ik vroeg hem wanneer we konden beginnen en plots sprong hij op van de tafel en brulde; 'WAT DACHT JE ERVAN OM EERST JE BTW-AANGIFTE OVER Q4 2010 IN ORDE TE MAKEN!?!'

Het lijkt een doodeenvoudige bezigheid, maar toch ben ik er enorm slecht in; slapen. Helemaal nu, want de laatste week van december is altijd een ware uitputtingsslag, waarbij ik zelden op tijd in mijn bed lig. Kerst was gezellig en het werd veel te laat. Beide avonden. Op de dertigste was ik jarig en ook dat was gezellig en te laat. De dag daarna wilde ik niets liever dan slapen, maar dat gaat nogal lastig als buiten de derde wereldoorlog aan de gang is en er mensen op je bank zitten met oliebollen en champagne en willen dat je gezellig meedoet met de dingen.

Het nieuwe jaar vind ik tot nu toe dan ook best wel stom. Het is diep in de nacht, ik ben compleet uitgeput, maar ik slaap niet. Een paar uur geleden ging ik naar bed, doodmoe en helemaal opgetogen omdat ik eindelijk weer lang kon slapen. Na twee documentaires en een uur plafondstaren ben ik maar weer uit bed gegaan. Het is immers al een paar uur maandag, dus dan kan ik net zo goed aan het werk gaan en een column voor jullie typen. Dat is dan één ding minder waar ik straks in bed, tijdens de tweede poging, niet over hoef te piekeren en malen. Want dat is wat ik doe. Hoe moe ik ook ben, hoezeer mijn lijf ook om slaap schreeuwt, als de piekerknop aangaat, kan ik hoog en laag springen, maar slapen zit er dan niet in.

Omdat ik nooit een goede slaper ben geweest, heb ik uiteraard methodes gevonden om met het gepieker om te gaan. Mijn favoriete methode is voordromen. Ik rol me op onder de dekens en bedenk alvast waar ik over wil dromen. Fijne dingen, mooie dingen, leuke dingen. Tijdens al die leuke mooiïgheid val ik vanzelf in slaap en word zo'n acht uur later uitgerust en vrolijk wakker. (Dat is ook het grootste probleem, één nachtje minder dan acht uur slapen is niet zo'n ramp, maar na de tweede nacht takel ik rap af.)

Staat de piekerknop echter goed aan, dan lukt ook het voordromen niet. Het paniekcentrum in mijn hersenen weet dan altijd wel een manier te vinden om de dagelijkse problemen de hoofdrol te geven in mijn prachtige voordroom. Zo was ik eerder vannacht aan het lunchen met Alec Baldwin. Hij was razend enthousiast over mijn script en wilde niet alleen de hoofdrol spelen, maar ook een deel van de film financieren. Ik vroeg hem wanneer we konden beginnen en plots sprong hij op van de tafel en brulde; 'WAT DACHT JE ERVAN OM EERST JE BTW-AANGIFTE OVER Q4 2010 IN ORDE TE MAKEN!?!'

Je begrijpt, als mijn briljante script klaar is, is Alec Baldwin wel de laatste wie ik om hulp ga vragen.

Los daarvan was er nog weinig aan de hand. De oplossing is simpel, gewoon een andere voordroom uitzoeken. Dus knipperde ik twee maal met mijn ogen en liep op blote voeten door de velden rondom mijn nieuwe huis, in het gezelschap van mijn lama en mijn ashera kat. Alles is mooi en vreedzaam. Tot er plots een horde deurwaarders met hooivorken op me af komt rennen omdat ik DIT HUIS NIET KAN BETALEN ALS IK GEEN NIEUWE OPDRACHTGEVER WEET TE VINDEN!

Ik adem in en uit en ik maak me niet druk. In mijn nieuwe voordroom ga ik gewoon op vakantie met iedereen waar ik van houd. Als het vliegtuig neer is gestort en ik huilend het verminkte lichaam van mijn zusje in mijn armen heb, ben ik het zat en sta ik op.

Nog één kopje thee (goede nachtrust), nog twee pilletjes (Valdispert) en een Google-zoektocht naar methodes om snel in slaap te komen en dan probeer ik het weer. Ik zie er nu al tegenop, omdat ik weet dat voordromen geen optie is. Het is tijd voor hardere maatregelen. Dus als ik straks weer in bed lig, ga ik de tafels oefenen. Vier tot en met twaalf. Omdat hoofdrekenen bij mij niet zo soepel gaat, nemen de tafels ook de ruimte van het paniekcentrum in.

Acht keer zeven is zesenvijftig, drie keer elf is drieëndertig, de administratie doe ik morgen wel, vier keer negen is zesendertig, als ik nu in slaap val kan ik nog vier uur slapen, vier keer twaalf is achtenveertig, wanneer moest ze ook alweer naar de gynaecoloog, zeven keer acht is blauw, misschien moet ik weer eens slaappillen halen, vierenelf keer zeven is zou er een route binnendoor zijn naar Schiphol zodat ik niet in de file hoef te staan, drie keer drie is twaalf ga nou gewoon slapen, drietien keer zestientig is hoe zat dat nu ook alweer met die-

Bekijk alle logs van Judith