In de eerste scène van Harry Potter and the Deathly Hallows zien we Hermione met tranen in haar ogen een amnesia-spreuk loslaten op haar ouders, waardoor ze alle herinneringen aan hun dochter verliezen. De toon is gezet: deze film lijkt in niets meer op de sprookjesachtige eerste delen.

Vrijdagavond zag ik Harry Potter and the Chamber of Secrets op televisie. Een vrolijke film over de twaalfjarige leerlingen van een toverschool. Het griezeligste is een spinnenplaag die Harry en Ron lastigvalt in het bos. Een wereld van verschil met deel 7, 'the Deathly Hallows' (in twee delen uitgebracht): de toverschool komt niet meer in beeld en de (inmiddels 17-jarige) leerlingen verkeren bijna constant in levensgevaar.

Eén van de belangrijkste thema's in de boeken, en dus in de films, is de strijd tussen goed en kwaad. Die gaat in dit deel een stuk verder dan in de vorige films. Toverschool Zweinstein en het ministerie voor toverkunst worden overgenomen door de volgers van Voldemort. Hun belangrijkste doel is om 'modderbloedjes' (tovenaars met dreuzels als ouders) te verdringen uit de tovenaarswereld.

We zijn getuige van het drukken van propaganda ("modderbloedjes zijn een gevaar voor de samenleving!") en van een griezelige rechtzaak waarin een vrouw wordt vernederd omdat ze geen zuiver bloed heeft. Om nog maar te spreken van de scène waarin Voldemort een docent dreuzelkunde laat opeten door zijn slang. Nee, dit is geen kinderfilm.

Het tweede belangrijke thema van de film is vriendschap. Ron, Harry en Hermione trekken inmiddels al zes jaar samen op en zijn erg aan elkaar gehecht geraakt. Die sterke band spat heel overtuigend van het scherm. De veranderende relatie tussen Ron en Hermione zorgt hier en daar voor spanningen, wat het verhaal een stuk menselijker maakt dan die andere grote boekverfilming over goed en kwaad: Lord of the Rings.

Inderdaad: de Harry Potter-reeks is onderweg om een epos van het kaliber Lord of the Rings te worden. De boeken zullen nog generaties lang gelezen worden. De films zijn wat minder tijdloos door de visuele effecten die snel gedateerd raken. Maar om twee redenen zijn ze beresterk: de thema's blijven overeind gedurende alle zeven (straks zelfs acht) films, en de karakters die in elke film terugkomen, blijven zich ontwikkelen en worden bovendien gespeeld door acteurs die zelf nog volop in ontwikkeling zijn.

Ik heb een zwak voor moderne epen (zoals dit en dit), en kijkend naar 'the Deathly Hallows' voel ik dat Harry Potter blijvend is. Dit epos is één van de toekomstige must-sees. Je hebt de HP-haters en de HP-liefhebbers. Daarom heeft het geen zin om roze kogels toe te kennen aan deze film. Als je de vorige zes gezien hebt, moet je deze ook zien. Heb je er nooit iets aan gevonden, laat dan ook vooral deze links liggen.

Mijn andere columns en reviews vind je hier.

Bekijk alle logs van Suzan