De Turkse Yildiz heeft een Nederlandse vriend; Benjamin. Ze houdt de relatie al jaren verborgen voor haar ouders en vermoedt dat haar vader haar wil uithuwelijken. Exclusief voor PinkBullets schrijft ze over haar leven.

Ik heb nooit gehoopt op begrip van mijn ouders. Met hun prehistorische denkbeelden zullen zij Benjamin nooit accepteren, dat weet ik zeker. Er is een tijd geweest, dat ik overwoog mijn moeder te vertellen over de relatie die ik met hem heb. Maar iedere keer kwam daar iets tussen. Nu wil Benjamin een weekendje weg – samen. Hij heeft een hotel geboekt in Scheveningen en is voornemens om daar beide kerstdagen door te brengen. Zijn ouders doen niet aan kerst, zegt hij. Door mijn islamitische achtergrond heb ik in ieder geval nooit kerst hoeven te vieren. Wij hebben onze eigen feesten, al heb ik met die heilige dagen ook helemaal niets.

De afgelopen drie nachten kon ik amper de slaap vatten. Soms staar ik naar buiten, zie ik al die schotelantennes van de buren en begin ik te huilen. Ik hoor hier niet, tussen deze mensen! Het is moeilijk voor mij om met minachting naar mijn land- en soortgenoten te wijzen, dat wil ik ook helemaal niet, maar zij doen niets anders dan de hele dag televisie kijken. In het voorjaar van 2011 haal ik mijn bul. En wat dan? Ik heb al van mijn kleine broertje Ozan gehoord dat onze ouders een man voor mij op het oog hebben, een neef uit Turkije. Dat scenario is zo beangstigend. Ik heb mijn hart verpand aan Benjamin, ik wil helemaal niemand anders!

Aan de andere kant weet ik niet zo goed wat ik met het voorstel van Benjamin aanmoet. Als ik met hem zou meegaan naar Scheveningen moet ik eerst een smoes verzinnen. Mijn ouders zullen argwanend zijn. Misschien vertel ik ze gewoon dat ik bij een vriendin slaap, of dat we een excursie hebben, georganiseerd door de universiteit. Maar ja, dan steekt het volgende dilemma de kop op. Ik weet dat Benjamin verwachtingen heeft van mij. Hij zal ongetwijfeld roepen dat hij na twee jaar wel een stap verder wil gaan. Wat dat betreft is Benjamin niet subtiel. Misschien is dat ook wel logisch. Mannen hebben nu eenmaal die primitieve driften. En eigenlijk wil ik het nu ook wel, al is het maar symbolisch, als een soort liefdevolle bezegeling van onze relatie.

Ik moet morgen de knoop doorhakken. Morgen is de uiterste datum waarop Benjamin de reservering kan opeisen. Ik heb op een online Turks forum mijn situatie uitgelegd, en de meeste meisjes maakten mij uit voor ‘vieze hoer’ en ‘landverrader’. Ze voorspelden dat Benjamin mij zou dumpen nadat hij met mij had geneukt. Ik snap soms echt niet waarom Turken zo hevig kunnen reageren, misschien dat ik daarom alleen Nederlandse vriendinnen heb. Met hen kan ik tenminste alles bespreken, zonder dat zij me gaan veroordelen. Maar zij begrijpen op hun beurt weer niet, dat ik me niet zomaar los kan maken van mijn ouders en hun verwachtingen. Eigenlijk snapt niemand mij.

Het liefst zoek ik volgend jaar een eigen huis, vind ik een baan als accountant of zo en zou ik beginnen met carrière maken. Maar mijn vader heeft andere plannen. Regelmatig roept hij dat hij wel een kleinzoon wil. Mijn broertje Ozan is pas veertien. Mijn vader doelt dus op een kleinkind van mij. Het doet me pijn als ik aan mijn vader denk. Want eerlijk gezegd weet ik precies welke neef hij op het oog heeft. Het gaat om Mehmet, zo’n onverbeterlijke macho uit ons dorp, een jongen die helemaal niets uitvoert en de hele dag in het café zit. Met zo’n man kan ik onmogelijk samen zijn. Mijn vader en Mehmet zijn vriendjes geworden op Facebook en soms zie ik dat ze foto’s uitwisselen, ook plaatjes van mij. Dan lach ik maar, om niet te huilen.

Mijn Nederlandse vriendinnen vinden me altijd zo wijs, maar het is eenvoudiger om wijs te zijn voor anderen, dan voor jezelf. Ik ben nu op het punt beland dat ik maling heb aan iedereen. Mijn hart zegt dat ik met Benjamin moet meegaan. Hij is altijd zo attent voor me, koopt regelmatig cadeautjes en stuurt ook zulke lieve sms’jes aan mij. Zo’n jongen kan ik niet teleurstellen, zeker niet nu we al twee jaar met elkaar lopen. Ik ga het gewoon doen, denk ik. Ja! Geen twijfels meer! Ik ga dit weekend met Benjamin naar Scheveningen, heerlijk romantisch in een veel te duur hotel en ik laat me vertroetelen. Oké, het is allemaal nog steeds spannend, ik geef het toe, maar ieder meisje vindt haar eerste keer spannend, lijkt me. Ik weet niet hoe ik me na het weekend voel, of ik mijn ouders dan nog kan aankijken. Dat zal dan moeten blijken. Voorlopig wil ik er niet aan denken.

Yildiz schrijft onder een pseudoniem. Echte naam is bij de redactie bekend.

Bekijk alle logs van Redactie