Judith en ik kennen elkaar nu al een tijdje. We kunnen het goed vinden samen. We lachen om grapjes, sturen elkaar toffe kattenfoto’s en raden elkander boeken en series aan. Alles wat je in een relatie zoekt eigenlijk! Maar de laatste tijd vertoont die relatie wat scheuren.

Zeg maar het soort scheuren die je ook wel eens op het ijs tegenkomt. En daar gaat het over. Over ijs, sneeuw, ijzel, kou en al die andere ellende.

Kijk, ik ben een zomermens. Hoe minder kledingstukken aan, hoe beter. Witbiertjes op het terras, kekke zonnebril op, een lekker gezond kleurtje, festivals, iedereen is vrolijk, er wordt geflirt, je springt onbezorgd op de fiets en als je wilt rijdt zelfs de trein gewoon op tijd. Sterker nog, als je dan in de trein zit is hij ook nog vaak halfleeg zodat je lekker alle ruimte hebt en niet zoals in de winter dat de ramen beslagen zijn en de coupé naar natte hond ruikt door alle klamme wollen jassen.

Dat is hoe ik er over denk. Zo niet onze Judith. Halsstarrig blijft ze me bestoken met commentaar over hoe fantastisch de winter wel niet is. Hoe heerlijk de sneeuw is, hoe gelukzalig ze uit het raam kijkt naar de winterwondertuin. Hoe lieflijk haar hond door de sneeuw springt en hoe ze het liefst in haar huis een sneeuwpopje zou maken en hiermee zou knuffelen tot het eind der tijden.

En nu zijn we op het punt beland dat ik de winter associeer met Judith. En elke keer als me nu iets onaangenaams overkomt, gerelateerd aan de winter, triggert dit een gevoel van haat jegens diezelfde winter. En dan gaat er per ongeluk ook een klein golfje haat richting Juud.

Zo was vanmorgen mijn slot bevroren en kreeg ik het niet open. *haat* Ik gleed uit op de spekgladde stoep voor het huis *haat* Ik moest laatst met de taxi, omdat er niet te fietsen viel en dat is duur *haat* Mijn lippen zijn gebarsten omdat ik m’n labello was vergeten, ik heb een moederhaard waardoor het ’s ochtends een half uur duurt voordat mijn huis op acceptabele temperatuur is, ik heb nu 12 kledingstukken aan (17 als ik naar buiten ga), mijn haar is statisch en zelfs al zou je willen flirten het is onmogelijk te zien wie zich verbergt achter die bulk sjaals en mutsen. *golfgolfgolf*

En dan denk ik steeds ZIJ wil dit immers! Het is dus haar schuld!

Ik vind het wel jammer dat een mooie vriendschap zo een deuk oploopt, maar wat doe je er aan…Bel je me weer in de lente?

Een overzicht van mijn eerdere logs? Klik dan hier!

Bekijk alle logs van Nini