Weet je, ik heb gemerkt dat ik het moeilijk vind om niet als Medeia over mezelf te schrijven. De afgelopen weken heb ik dat dus ook angstvallig vermeden. Maar nu, nu moet ik wel. Vind ik.

Want ik wil bewondering en dankbaarheid naar de twee liefste mensen in mijn leven uitspreken.

Mijn dochtertje en mijn Liefie. Wat moeten ze het zwaar met me hebben [gehad]. Kinderen hebben een onvoorwaardelijke loyaliteit naar hun ouders en dat heb ik zonder meer ervaren. Mijn dochter, eigenlijk veel te wijs voor haar leeftijd door alle ervaringen van de afgelopen jaren, kreeg steeds vaker last van hoofdpijn. We zijn met haar naar de huisarts geweest en ze moest een hoofdpijndagboek bij gaan houden. Daaruit bleek dat ze zich teveel zorgen maakt onder ander over de situatie thuis en haar mama.

En dat mag niet!
Vind ik.
Ze moet kind zijn, onbezorgd genieten.
Ze krijgt dan ook nu, in overleg met de huisarts, gesprekken met iemand buiten de situatie en daar ben ik blij om. De huisarts vond ook dat ze zich te veel zorgen maakte voor een meisje van negen. Het heeft altijd in haar aard gezeten, maar ik wil niet dat ze daar de rest van haar leven last van houd, dus ik ben blij dat ze ons daar mee willen helpen.

En dan mijn Lief, die zich bij elke psychotische aanval van mij moet realiseren dat ik het niet zelf ben. Die, ondanks zijn uitzaaiingen ten gevolge van nierkanker, me elke keer weer opvangt en van me blijft houden. Pffff, ik geef het je te doen! Want echt, ik ben heel onaangenaam als ik weer zo'n aanval heb. Wanneer je, net als mijn Liefie, voor de tweede keer wordt geconfronteerd met de betrekkelijkheid van het leven kies je niet voor het leven met een psychotisch geval als ik, lijkt me. Dat hij nog niet is weggelopen maakt dat ik nog meer van hem houd, dan dat ik al deed, als dat al kan...

Het grootste probleem is dat ik ze dat allemaal helemaal niet aan wil doen. Momenteel lijkt het goed te gaan, dankzij de hormonen die ik krijg. (By the way, als ik ooit nog een zweefteef hoor roepen dat je je menstruatie moet ervaren als vrouw zijn o.i.d., sta ik niet voor mezelf in!)

Het lijkt goed te gaan en ik hoop ook echt dat deze menstruatie zonder psychotische aanvallen verloopt, maar mijn zelfvertrouwen daaromtrent is ver te zoeken. Feit is dat de laatste aanvallen minder hevig waren en minder lang duurden, dus ik probeer alert te blijven. Ik voel dat ik in de gevarenzone zit, maar ik probeer met alle macht het afglijden te voorkomen. Omdat ik van mijn lieverds houd, omdat ik ze dat niet aan wil doen, niet nog een keer. En omdat ik mijn zelfvertrouwen terug wil, weer onbezorgd kunnen genieten van alle mooi dingen in het leven. Van de mensen waar ik van houd en vooral van de twee grootste liefdes in mijn leven. Dank jullie wel, allebei, voor jullie onvoorwaardelijke liefde en steun, ook al moet dat ten koste van jullie eigen geluk.
Het geeft me des te meer motivatie om weer helemaal beter te worden.

Ik hou van jullie, onvoorwaardelijk!

Een overzicht van al mijn logs vind je hier.

Bekijk alle logs van ingrid