Het is klaar met het mooi weer spelen. De NS en spoorbeheerder ProRail moeten op het matje komen bij de Tweede Kamer om verantwoording af te leggen over hun teleurstellende prestaties gedurende het winterweer. Maar wanneer worden reizigers eens gewezen op HUN wangedrag in en rondom het treinverkeer?

Over wie heb ik het dan?

Over de meute mensen die als een stelletje bezetenen zich als een ondoordringbaar schild om de deur van een trein opstellen, waardoor het omaatje dat met moeite uit de trein klautert (en daarbij overigens niet geholpen wordt, want iedereen is de binnenkant van de trein aan het scannen op open plekken om te kunnen zitten) met haar wandelstok een weg moet hakken door de mensenhaag alsof het de rozenstruik uit Doornroosje betreft.

Op het moment dat de laatste persoon de trein uit wil stappen, dringen de eerste fanatiekelingen zich al naar binnen, waarbij zij ongegeneerd gebruik maken van hun tassen als stormrammen om zich een weg te banen naar de plek van bestemming: die ene zitplaats.

Eenmaal daar aangekomen, ploffen zij triomfantelijk neer, zetten demonstratief hun tas op de nog beschikbare zitplaatsen naast zich, proppen hun oordopjes in hun oren, pakken een boek erbij waar zij in 1 seconde in verdiept zijn of vallen in een acute comaslaap. Alles om maar uit te stralen dat de volgende vraag niet gesteld zal worden: “Zou ik daar misschien mogen zitten?”

Met een haast verontwaardigde lichaamstaal kijken zij quasi nietsvermoedend op. Zo van: “Huh? Is het zo druk in de trein dan? Daar heb ik niets van gemerkt toen in 2 seconden geleden buiten stond te dringen alsof mijn leven er van afhing?” Met een zucht wordt de tas van de bank op de grond MIDDEN in het gangpad gezet, waardoor slecht ziend Omaatje 2 wordt gevloerd, waarna zij van de vloer gepeld moet worden door Omaatje 3 die helaas ook te laat was voor een zitplaats.

*dingdong* “De intercity naar Rotterdam Centraal zal vandaag helaas niet verder rijden dan station Gouda. De NS zet bussen in.” *dingdong*

Op het perron brengt dit de volgende reacties teweeg:

1. mensen pakken hun telefoon en beginnen te smsen, bellen, whatsuppen of pingen om hun lot met de wereld te delen

2. mensen beginnen al dan niet binnensmonds te schelden

3. mensen grissen hun spullen bij elkaar en draven geïrriteerd doch doelgericht naar een willekeurige plek waarvan zij denken dat de door de NS ingezette bussen zullen komen te staan. Daar aangekomen blijven zij strak in de verte turen in een richting waarvan zij denken dat de door de NS ingezette bussen zullen opdagen.

4. mensen duiken bovenop de eerste te beste persoon die op de een of andere manier in verband gebracht kan worden met de NS en dan beginnen ze met zijn honderden tegelijk dezelfde vragen op hem/of haar af te vuren. In veel van de gevallen is de persoon in kwestie een NS koffierugzakjongen, die dit als bijbaantje doet naast zijn studie Informatica, enkel en alleen om de nieuwe uitbreidingen van World of Warcraft aan te kunnen schaffen. Hij is machteloos zonder de hippe NS zakcomputergadget, maar de mensen zijn genadeloos. Als hij niet met de antwoorden komt die zij willen horen, dan gaan we hem toch gewoon uitschelden en bedreigen?

Ik heb vaak meer last van het gedrag van de mensen in deze situaties, dan van de situaties op zichzelf. Uiteraard zijn er problemen in Nederland en kunnen er dingen beter. Zo ook bij de spoorwegen. Een trein is wel eens vertraagd, van sneeuw heb je overlast en werkzaamheden moeten nou eenmaal gebeuren. Maar de reizigers wijzen al snel met een collectieve vinger naar een zondebok. Kritiek is gemakkelijk geleverd, behalve op onszelf. Want geef toe: ook al overdrijf ik een tikkie, iedereen herkent (zich in) het bovenstaande. Nu nog de stap van herkennen naar erkennen (of bekennen is sommige gevallen).

Wil je meer van mij lezen? Klik dan hier!

Bekijk alle logs van Willeke