Even peilen. De notoire vreemdganger uit de film zegt dat ‘ie zijn leven heeft gebeterd en dat hij nu echt voor zijn meisje gaat. Wat roep je dan als kijker naar het dromerige meisje op tv? A) “Meisje, wat geweldig voor je!” of B) “Muts, daar trap je toch niet IN?!”

Samantha uit Sex and the City zei in haar oneindige wijsheid: “Mannen gaan vreemd om dezelfde reden dat honden hun eigen ballen likken. Omdat het kan.” Daarmee verklaar ik ook het gedrag van Prorail en NS. Ze presteren slecht omdat ze ermee wegkomen. Niemand gaat voor zijn lol met de trein. Het is naïef om te denken dat je probleemloos van A naar B komt met de trein in de winter. Je kunt niet van ze verwachten dat ze na een keertje testen opeens winterklaar zijn.

Met die wijsheid strandde ik onlangs op station Haarlem, waar ik helemaal niet wilde zijn. Het was een vreemde ervaring. Ik wachtte op mijn gebruikelijke woede-uitbarsting inclusief vloeken, stampvoeten en grommen over ‘die klote-NS’ers’. Bij elke seinstoring, wisselstoring, aanrijding met een persoon en zwaan op de rails (echt) spring ik uit mijn vel. Herstel: sprong ik uit mijn vel. De woede-uitbarsting kwam niet. Ik was helemaal zen.

Het feit dat ik over een zengevoel schrijf is op zich al hilarisch. Ik ben zo spiritueel als een boterham. Het is ook niet door meditatie dat ik zo rustig bleef. Het kwam door mijn verwachtingen.

“Yes, ik BEN ER!! Ik ben er gewoon!” roep ik tegenwoordig als ik ergens met de trein aankom. Mijn verwachtingen zijn volledig bijgesteld. Treinreizen in de winter is een gok. Het is hopen dat je bijziende neefje een strike gooit bij bowlen. Je verwacht er weinig van, maar je kunt positief worden verrast.

Op de dag dat ik in Haarlem terecht kwam, wilde ik naar Amsterdam. Ik zou daar afscheid nemen van Y, mijn vriendin die nu 8 maanden in de VS zit. Er lag sneeuw, dus ik wist dat het veel gevraagd was van onze blauw-gele vervoerders, maar ik moest het proberen. Er was een kans dat het zou lukken. Met een chicklit en snoepjes begon ik aan de reis die een kansloze onderneming zou blijken. Op een klapstoeltje, ineengeklemd tussen twee jongens die nieuwsgierig meelazen hoorde ik de omroeper: "in Haarlem moet u uitstappen en dan zoekt u het verder maar uit. Op last van de brandweer gaan er geen treinen naar Amsterdam. Verder weet ik niks."

Verontwaardiging alom. Iets met conducteurs in elkaar rammen. Ik zou mijn schouders ophalen maar dat kon niet met die dikke kerels aan weerszijden. Ik sjokte over het station en vond een trein die me terug naar Den Haag bracht.

"Ik ben niet boos, ik ben teléurgesteld", wilde ik dramatisch roepen. Ik droomde weg en zag mezelf in een mooi jurkje met grote smokey eyes, opkijkend naar een blauwgele man met een hondenkop, in een aflevering van 'Elly en ProRail'. "Ik dacht dat je voor één keer iets goed kon doen, maar zelfs dat is teveel gevraagd." Met een talk-to-the-hand-gebaar beende mijn tv-personage de deur uit.

Gelukkig valt er qua mannen wél wat te kiezen.

Meer van mijn Columnbullets lezen?

Bekijk alle logs van Elly