Ik wil “de boeren” absoluut niet allemaal op één mesthoop gooien, want ik snap ook wel dat het er op een kaasboerderij in Zuid Limburg heel anders aan toe gaat dan op een veehouderij in de achterhoek. De ene boer is immers de andere niet.

En ik snap ook dat er een heul romantische kant zit aan die boeren: het is natuurlijk echt mannenwerk, geen gemiemel, in weer en wind de akkers op, lekker één met de natuur, het gevecht met de elementen. En dan stapt hij na een dag hard werken de keuken in met een mand vol zelf geteelde groenten. Hij geeft je kinderen een aai over de bol, besluipt jou van achter en pakt je eens lekker vast, jij stribbelt eerst nog tegen (want tja die vieze handen en die immer uitpuilende wasmand) maar dan voel je zijn wangen in je nek zijn, heerlijk fris, hij ruikt naar een mengeling van gras, avonddauw en een ziltige zweetgeur...

Dan heeft het opeens wel weer wat, maar:

Ut benne en blijve boeren!

Boeren die ALTIJD moeten werken, die je nooit s’ochtends sexy een das om kan knopen, die je net gezogen vloer binnen een dag bevuilen, die elke dag je wasmand vullen, die meer met hun koeien bezig zijn dan met jou...

Maar wat me echt horendol zou maken, die STILTE! De hele dag stilte! Man uit huis, geen verkeer wat langs raast, geen buren in een straal van een paar kilometer om lekker bij op de koffie te gaan, alleen de wind die door de gewassen waait en beesten die loeien, mekkeren, kwaken, tokken of blaten.

Dus wat zou er dan bij mij gebeuren: alles wat ik niet overdag heb kunnen zeggen, dat heeft zich verzameld, dat borrelt op het puntje van mij tong, wachtend tot er een luisterend oor thuiskomt waar ik het over uit kan spuwen. Kletsen. Ik wil dan dus lekker en veel kletsen. In ieder geval wil ik niet dat het stil is.

Nou, succes. Als ik naar Boer zoekt Vrouw kijk dan krommen mijn tenen en wil ik die balen hooi het liefst eens een flinke schop onder hun hol geven en heel hard roepen: “PRAAT! Zeg eens wat!”

Zelfs met de grootste trekkers valt er vaak met moeite wat uit te trekken. Eigenlijk praten ze praktisch nooit, mits er wat gevraagd wordt of er tegen ze gesproken wordt. En als ze dan eindelijk praten lijkt het alsof ze zich willen kwalificeren voor het WK Spaarzaam Praten. Onder het motto: hoe kan ik met zo min mogelijk woorden, toch iets zeggen.

Vermoeiend.

Misschien kan ik gewoon erg slecht tegen stilte...

Zij zullen ook vast moe worden van mijn woordentsunami ’s...

Wil je meer van mij lezen? Klik dan hier!

Bekijk alle logs van Willeke