Behiye is lelijk, dik en chagrijnig. De zestienjarige lijdt onder haar verschrikkelijke familie en is depressief. Op een dag krijgt ze plots een gevoel. Het gevoel dat ze zal worden gered. Dan ontmoet ze de mooie, slanke en vrolijke Handan.

Handan is alles wat Behiye niet is. Maar ondanks haar vrolijkheid heeft ook Handan problemen en haar grootste probleem is haar moeder; Leman. Leman 'werkt' als fulltime maîtresse en probeert zichzelf en haar dochter te onderhouden door aan te pappen met getrouwde mannen. Ze rookt, ze drinkt en gedraagt zich als een kind, Handan noemt haar moeder dan ook vaak 'mijn kindmoeder'. Er is nooit eten in het huis van Leman, als ze honger krijgen bestellen ze iets. Op krediet natuurlijk, want de nieuwe minnaar van Leman is nog niet heel erg vrijgevig.

Het lijkt dan ook niet meer dan normaal dat Behiye al na haar tweede ontmoeting met Handan bij hen intrekt. Behiye zorgt voor boodschappen, kookt en maakt schoon. Aanvankelijk is Leman bang dat Behiye haar Handan af zal pakken, maar snel is ze gewend aan de luxe van een schoon huis, waar altijd iets te eten is.

Ondertussen is Behiye zielsgelukkig. Eindelijk voelt ze liefde, eindelijk is dat nare gevoel dat in haar lichaam nestelde verdwenen. Ze hoeft alleen maar aan Handan te ruiken en ze is compleet gelukkig. Maar Behiye weet dat dit geluk niet lang kan duren. Toen ze haar ouderlijk huis ontvluchtte, heeft ze het spaargeld van haar broer gestolen, dus ze weet zeker dat hij naar haar op zoek is. Dus dwingt ze Handan zich uit te schrijven bij het studiecentrum waar ze een cursus volgt, want Tufan zou hen via dat instituut op kunnen sporen.

De vader van Handan is naar Australië geëmigreerd en Behiye is er van overtuigd dat de twee meisjes pas echt gelukkig kunnen zijn als ze daar gaan wonen. Weg van haar familie, weg van Leman, weg van alle problemen. Ze moetmoetmoet met Handan naar Australië, dan komt alles goed. Handan vindt het een goed idee. Maar terwijl Behiye niet kan wachten om hun reis te regelen, heeft Handan het druk met andere zaken. Winkelen, flaneren, stappen en flirten met het rijkeluisjoch Erim. De eerste week gaat Behiye gezellig mee en wordt voor het eerst dronken. De alcoholwolkweek. Ze heeft het oprecht naar haar zin, tot ze plots beseft dat ze weg moeten. Weg voor haar broer haar vindt, voor Leman het weer op haar heupen krijgt, voor Erim Handan van haar afpakt.

Langzaam maar zeker ontstaan er scheurtjes in de perfecte relatie tussen Behiye en Handan. Zal hun relatie stand houden? En is het toeval dat er tegelijkertijd allemaal jonge, rijke mannen worden vermoord in Istanbul?

Al eerder recenseerde ik een boek van Magden en dat vond ik ietwat tegenvallen. Groot was dan ook mijn verbazing hoezeer dit boek me beviel. De band tussen Behiye en Handan is intens op een manier zoals alleen tienermeisjes een intense band kunnen hebben. Het verhaal is opgetekend vanuit het perspectief van Behiye en voor je het door hebt, klamp je je als lezer net zo erg vast aan Handan als Behiye het doet. Het enige wat ik wilde, is lezen dat het goed zou komen, dat Handan en Behiye samen naar Australië zullen vertrekken om daar nog lang en gelukkig te leven.

Knap gedaan van Magden, want ik ben al best lang geen bakvis meer, vol Weltschmertz en Sehnsucht. Toch heeft deze ijzersterk geschreven liefdesgeschiedenis één minpunt. Magden impliceert iets tijdens haar verhaal. Ik denk te weten wat ze impliceert, maar helemaal zeker ben ik niet van mijn zaak. Ik vind het verschrikkelijk als schrijvers alles voorkauwen en uitleggen, maar Magden laat iets te veel twijfel bij me achter. Daarom krijgt dit boek 'maar' vier van de vijf roze kogels, terwijl het er vijf had kunnen scoren.

Uitgeverij Athenaeum
December 2010
304 bladzijden

Meer boeken?

Bekijk alle logs van Judith