- ‹ vorige
- 4661 of 6212
- volgende ›
Vandaag is een goede telefoondag. Ik heb een aantal zaken te regelen en telefonetisch is dat toch echt het snelst geregeld. Diep ademhalen en bellen maar! Het begint al met het overgaan van de telefoon, één keer, twee keer, drie keer…

Communicatie is een mooi goed. Je spreekt met andere mensen over dingen, je vraagt naar antwoorden of hulp, je deelt mede, je regelt, je coördineert, je maakt gewoon geluid en iemand anders reageert daarop. Fan-tas-tisch. Jammer dat ik toch een soort lichte vorm van “bel-angst” heb.
In persoon praat ik wel een eind weg, maar iemand opbellen om iets te vragen, eng! We hebben het hier puur over persoonlijk bellen, zakelijk bellen is geen probleem, bijzonder accuraat en effectief ben ik dan. Gebeld worden is ook apart, maar bij het opnemen van de telefoon hoef ik over een lagere drempel te stappen dan om zelf de telefoon op te pakken en iemand op te bellen.
Gelukkig hebben we tegenwoordig e-mail en sms, en daar beste mensen, ben ik erg goed in. Electronisch, schrijvend communiceren.
Zelf ben ik er nog niet helemaal achter waar die “angst” precies vandaan komt. Is het een vorm van (een mogelijke) afwijzing die ik niet prettig vind, is het de illusie van niet uit je woorden kunnen komen, de juiste toon produceren, of dat mensen je niet kunnen aankijken? Verrassend dat ik daar electronisch dus geen last van heb. Dan kunnen mensen je helemaal verkeerd interpreteren. Ook verrassend is dat, als ik iemand sms of e-mail met de vraag “bel me”, en ze bellen, er geen angst meer is. Het is dus niet zozeer het telefoongesprek als wel het daadwerkelijk bellen waar de drempelvrees in schuilt.
Vandaag is een goede telefoondag. Ik heb een aantal zaken te regelen en telefonetisch is dat toch echt het snelst geregeld. Diep ademhalen en bellen maar! Het begint al met het overgaan van de telefoon, één keer, twee keer, drie keer… Is die persoon er wel? Vreemde vraag trouwens, want bijna iedereen die ik bel, bel ik op de mobiele telefoon, dus ze zijn er altijd wel, maar of ze op zullen nemen is een tweede. Stoor je de mensen, screenen ze de telefoontjes en in sommige gevallen, bel je ze wakker. Stomme vragen. En dan de opluchting! Er wordt opgenomen en na netjes “Hey hallo!” te roepen is het meestal wel in orde, dan is het contact er. De andere mogelijkheid is minder prettig: voicemail.
Het begint bij jezelf, of je je eigen voicemail afluistert, mensen ook daadwerkelijk terug belt, of je überhaupt een voicemail-welkomsboodschap hebt ingesproken. Gelukkig is de tijd van grappig proberen te zijn op de voicemail wel gepasseerd, maar er zijn nog een aantal lolbroeken die een welkom hebben waardoor ik direct ophang. Wat trouwens alleen maar prettig is, want dan hoef ik geen slecht, onverstaanbaar, hakkelend, onsamenhangend bericht in te spreken. Voordeel van de moderne telefonie is dat men altijd wel ziet of er gebeld is en door wie. Mits je in de contactenlijst staat van desbetreffende persoon. Anders zien ze alleen een nummer, als je je nummer niet hebt afgeschermd. Dat is trouwens ook iets waar ik me aan stoor; “onbekende” nummers *ril*. En je maar afvragen wie je dan gebeld heeft, geen bericht heeft achter gelaten en niet terugbelt. Maar dat is niet zozeer een angst, meer een ergernis.
Anyhoe! Voicemail:
1. ik ben er zo slecht in
2. vergeet regelmatig te melden wie het is die belt (alsof iedereen je stem herkent)
3. roep alleen maar “Bel me terug!” (waarom sms ik dan niet)
4. hang een heel verhaal op, waarbij ik na drie zinnen eigenlijk al niet meer weet wat ik nou van die persoon wil
5. ga er vanuit dat mensen mijn telefoonnummer hebben, want mijn nummer nog eens noemen schijnt lastig te zijn
Ik ben dus altijd blij als ik een telefoontje terug krijg. Dan is mijn bericht toch goed aangekomen.
Vandaag heb ik een aantal voicemails ingesproken, met redelijk succes. Tevens heb ik mensen opgebeld, met goed resultaat, want ze namen op én ik kreeg te horen wat ik wilde horen. Die angst om mensen op te bellen wordt op deze manier steeds minder. Enige nadeel zou dan kunnen zijn dat mijn telefoonrekening de aankomende maand nog hoger uitvalt dan de afgelopen maand…
Share<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript"></script>
Reacties
2 november, 2010 - 17:45
Herken ik! Vooral nummer 4. Ik ben echt koning onduidelijk en onsamenhangend en veel te lang voicemail inspreken. Mensen zijn er overigens meestal wel van gecharmeerd (mits persoonlijk telefoontje natuurlijk).
2 november, 2010 - 18:41
Ik wilde net zeggen, ik heb zowel ervaring met Martje-voicemails als met Nini-voicemails en die zijn beide zeer plezant.
Ik bel niet veel, vergeet gewoon dat het een optie is. Of ik denk midden op de dag dat ik X wil bellen, dan bedenk ik dattie waarschijnlijk aan het werk is, dus stel ik mijn telefoontje uit en vergeet ik het weer.
2 november, 2010 - 18:48
Ik haat telefoneren, maar als ik eenmaal bezig ben gaat het best. Voicemails zijn inderdaad een crime en net als Nini is punt vier wel mijn ergste minpunt... Wat zei ik ook al weer?
Nill desperandum
2 november, 2010 - 19:08
Oh en mensen die met een afgeschermd nummer bellen en geen voicemailbericht achterlaten, moeten dood. Want ze geven mijn fantasie teveel ruimte en dat gaat altijd mis.
2 november, 2010 - 19:34
Herkenbaar! Die bel-angst is er bij mij omdat ik mijn zinnen niet kan herformuleren, omdat ik mijn stopwoordjes niet kan deleten. Ik HAAT voicemail, precies om de redenen die jij noemt.
Gelukkig is er internet en sms
2 november, 2010 - 19:39
Wat betreft voicemails inspreken heb ik nog een nieuwe die heel erg afleid van waarvoor ik nou eigenlijk bel: reageren op het voicemailbericht van de persoon. "Dit is de telefoon van..." Dat begin ik met "HALLO TELEFOON VAN..." En dan moet ik zelf lachen :').
3 november, 2010 - 10:50
"Hallo voicemail van Martje, dit is de stem van Judith." :') .
4 november, 2010 - 10:33
Mijn voicemailboodschap is wel über vrolijk WAT LEUK DAT JE BELT!!11!!!
2 november, 2010 - 19:57
voicemail-tip: Ik hang zelf altijd op, zodra ik de voicemail hoor en als ik hem dan wil inspreken bedenkt ik me rustig welke informatie nodig is en bel dan nogmaals om hem in te spreken.
Onbekende nummer zijn idd een crime en gebeld worden zit ik meestal ook niet op te wachten, zeker niet als ik ergens intensief mee bezig ben. Mij kan je dan ook het snelst via mail bereiken. Want ook bij sms kan het wel eens een paar maandjes duren eer ik doorheb dat ik er een heb gehad.
2 november, 2010 - 20:54
Zo herkenbaar deze telefoonangst! Tegenwoordig valt het wel iets mee omdat ik de meeste mensen op hun mobiel bel, maar vroeger vond ik het doodeng, omdat de kans bestond dat er iemand anders opnam. Daarom belde ik echt echt echt in de uiterste nood. Niet erg handig als je bovenaan de bellijst op school staat.
En voicemails spreek ik bij voorbaat niet in. Maar ik luister mijn eigen voicemail dan ook nooit af.
2 november, 2010 - 20:59
Je kunt die ws via internet bij je provider uitzetten, heb ik ook gedaan, is wel zo handig. Mensen gaan er toch van uit dat je je voicemail afluistert en als je dat dan niet doet, kan je best wel eens wat missen.
2 november, 2010 - 22:26
Ja, ik weet dat je het via je provider uit kan zetten, maar nadeel is dan weer bij mij dat ik niet kan zien wie mij gebeld heeft. Dus vermeld ik in mijn voicemailtekst maar expliciet dat ik niet zal luisteren.
2 november, 2010 - 23:00
bij t-mobiel kan ik beide afzonderlijk aan- en uitzetten. Juist even gecontroleerd en het werkt, beetje vreemd alleen dat je nu een snelle ingesprekstoon krijgt als mijn telefoon uitstaat. Over een paar dagen nog eens proberen, wellicht dat ze meer in moeten aanpassen in hun systeem.
4 november, 2010 - 13:38
Heel herkenbaar inderdaad, al heb ik het met zakelijke telefoontjes, omdat het dan juist belangrijk is om goed uit je woorden te komen. Ik vergeet standaard iets belangrijks, en meld standaard 3 dingen die helemaal niet ter zake doen. Daarnaast die wachtrij, dat doorverbinden, en soms lijkt het even hoopvol want je wordt efficiënt geholpen, om vervolgens erachter te komen dat die persoon gewoon snel alles heeft op zitten schrijven, en pas na het telefoontje zijn geluk beproefd heeft met de uitvoering, die dan niet lukte, waar je pas achterkomt als je NOOIT een bevestiging krijgt. Zo heb ik ooit geprobeerd in een telefoontje te verhuizen, mijn abonnement op te zeggen en een nieuw abonnement af te sluiten. Alleen dat laatste was gelukt. Op een nieuw klantnummer ook nog eens, en na twee mislukte pogingen durfde ik niet meer terug te bellen om ze samen te voegen. Gelukkig hebben we nu Youp.
Bij persoonlijke telefoontjes stelt het me gerust dat mensen me kennen, en me dus aanvullen als ik hakkel of geduldig luisteren als ik iets overbodigs zeg. Ik doe het vaak omdat ik een sms teveel moeite vind. Bovendien vervang ik veel door e-mail. Met weer als nadeel dat ik van sommige mensen gewoon geen nummer blijk te hebben als ik het dan wel eens nodig heb.
Bij voicemails doe ik hetzelfde als Dr. Noise, tenzij ik het in een sms kan samenvatten. Vaak hang ik zelfs al instinctief, in pure paniek, op voor de piep, zodat ik wel terug moet bellen.
Ik vraag me wel af waarom het tegenwoordig zo'n veelvoorkomend verschijnsel is, die telefoonangst. Want hier is het ook al niets dan herkenning.
Nieuwe reactie inzenden