Elk jaar is het weer hetzelfde liedje. Ik sloof me helemaal uit en verheug me al weken van tevoren op mijn rentree. Maar alle voorpret en voorbereidingen ten spijt, het valt steeds weer in het water. Niemand zit op mij te wachten.

Oké, misschien is dit iets te zwartgallig gesteld. Er is een select gezelschap dat elk jaar weer hoog over mij opgeeft. Maar een meewarige blik valt mijn fans ten deel. Ik zie jullie denken, als ze mijn prachtige kleurschakeringen of woeste wolkpartijen bejubelen. ‘ Iedere gek zijn gebrek.’ Want o, wat zijn jullie blij met de lente. Jemig, wat kijken jullie toch uit naar de zomer. En de winter is zo imponerend dat hij zelfs de titel Koning heeft gekregen. En ik, met al mijn goede bedoelingen, ik word uitgekotst en afgezeken.

Terwijl ik me jaar in jaar uit het schompes werk. Anders groeit en bloeit er überhaupt niets nieuws in het voorjaar. Beseffen jullie wel hoe belangrijk verrotting en vergankelijkheid zijn? Ik weet dat jullie liever niets met deze onvermijdelijke fenomenen te maken hebben, maar zonder mij geen schattige krokusjes, geen lieflijke sneeuwklokjes. De grond zou dor en doods zijn. Dus ook geen verse knopjes en ontluikend groen aan struiken en bomen. En daar houden jullie toch zo van?

Applaus voor de lente, met al haar geur en kleur. Buffelaars zoals ik, die haar prestatie mede mogelijk maken, krijgen geen erkenning. Nul. Ik word er zo moe van. Net als van jullie gezeur. “Het is echt kutweer, ik wil nergens heen hoor.” Of: “Wel met de auto, want het waait en regent.” Mietjes. En dat geëmmer over blaadjes op rails, bomen die omwaaien en teveel regen ben ik nu ook wel eens zat. Ik vind het vervelend om het overduidelijke aan te wijzen, maar dit kunnen geen verrassingen voor jullie zijn. Zo gaat het elk jaar.

Mensen zijn innovatieve schepsels, dus ik begrijp het gemiep eigenlijk niet. Regenpakken, paraplu’s, poncho’s, zuidwesterstormhoeden: stuk voor stuk fantastische uitvindingen. Geboren uit pure noodzaak, maar toch. Behoorlijk slim bedacht, waarvoor mijn complimenten. Ik kan het niet helpen dat jullie ze niet elegant, onhandig of zelfs het toppunt van gênante kledij vinden. Net zoals ik het niet kan helpen dat ik deze ondankbare maanden kreeg toegewezen. Ik ben ook maar een seizoen.

Sta anders eens stil bij mijn mogelijkheden. Jullie kunnen zonder excuses wegkruipen bij een warme kachel. Als ik heers, neemt niemand het je kwalijk dat je plezier dichtbij huis zoekt. Warme chocolademelk en een stukje taart in een café op loopafstand volstaat. Iedereen begrijpt het als je net een Bockbiertje of rood wijntje teveel drinkt; je moet immers nog door het snertweer naar huis. En nu we het er toch over hebben: snert. Smaakt toch beter als ik de scepter zwaai, of niet dan?

Wat ik maar wil zeggen, ook ik heb mijn charme. Dat jullie dat massaal ontkennen, doet best pijn. Jullie geven mij van alle ongemak de schuld en komen er nog mee weg ook. Kom daar maar eens om bij de lente of de zomer. En de winter, die zou ik niet teveel uitdagen als ik jullie was. Denk maar even terug aan het begin van dit jaar.

Dus zeik maar op mij hoor. Mijn naam is Herfst. Ik ben de pispaal van het jaar, dus ga je gang.

Meer Nathaliefje? Klik dan hier.

Bekijk alle logs van Nathaliefje