Over het algemeen ergeren mensen zich aan het klaag- of zeurgedrag van medemensen. Dit overkomt mij ook redelijk vaak moet ik zeggen. Gedram over blaadjes op de rails, gezanik over een paar kilootjes extra, dat soort dingen. Maar als mensen samen iets te zeiken hebben, is het een ander verhaal.

Het valt me de laatste tijd op dat mensen makkelijk met elkaar aan de praat raken. Mensen die elkaar niet kennen, even voor de goede orde. Maar wat me daarbij ook opvalt, is dat deze gesprekken bijna altijd ontstaan vanuit het uiten van ellenlange klaagzangen.
Zo was ik laatst in de kroeg en hoorde ik een jongen tegen een meisje zeggen; “Wat staat de muziek hard, hè?” In plaats van een “dan ga je naar een ander gedeelte van de kroeg… of gewoon naar huis” (iets wat met grote waarschijnlijkheid uit mijn mond was gekomen), zei het meisje “Ja, nou… inderdaad! Irritant, hè?”. De jongen en het meisje zaten vervolgens nog een hele poos te kletsen. Bijzonder. Ik dacht nog; ‘misschien moet ik eens wat minder bot worden en ook zo leuk en spontaan reageren op zo’n – geef toe – slappe openingszin’.

Goed. Situatie twee. De trein. Ik zit met drie andere mensen in een vierzits. De trein is overvol en net als iedereen denkt dat we gaan vertrekken, roept de conducteur om dat we tien minuten later vertrekken, omdat we nog niet van het perron kunnen vertrekken. Andere treinen hebben vertraging door de hevige val van bladeren. Een collectieve zucht tot gevolg. En inene beginnen mensen tegen elkaar te praten. “Het is ook altijd wat, hè, met die NS? Nooit gaat een trein op tijd. Ik heb deze week al drie keer vertraging gehad.” Och mensen, het leven is toch zo vreselijk ondraaglijk. Maar wederom; de mensen babbelen de hele weg door. Het ijs is gebroken.

Het is me duidelijk geworden dat als er iets vervelends gaande is, mensen dat willen delen. En dit is dan gelijk een makkelijke weg om contact te leggen met iemand. Misschien wel iemand waarbij je dat normaal gesproken niet had gedurfd.
Ondertussen weet ik ook uit eigen ervaring dat een potje flink tegen elkaar aan zeiken inderdaad heel lekker en heel erg bonding is. Een nieuwe studie, een vervelende cursusbegeleidster, moeilijke tentamens; lekker tegen elkaar aan drammen. Heerlijk.

Conclusie twee; andere mensen horen zeuren is een verschrikking. Ik erger me dood, zucht hoorbaar, stel je toch allemaal niet zo aan, de wereld is geen grote klont met ellende. Maar als ik dan zelf iets heb om over te klagen, en mijn vrienden, jaargenoten of een gezellige voorbijganger met mij, vind ik het ineens helemaal niet zo stom meer en merk ik dat het inderdaad klopt.
Zeuren, zeiken en zaniken verbroedert.

Meer Soof?

Delen

Bekijk alle logs van Soof