Sanne is na elf jaar huwelijk gescheiden. Ook al staat ze achter haar beslissing, ze is nu wel bang om alleen te blijven. Lees hier haar hulpkreet en mijn antwoord.

Ik weet niet of ik dit zo 1-2-3 een probleem zou noemen, maar ik wil het toch even kwijt.

Het volgende is er aan de hand.

Ik ben onlangs gescheiden na een huwelijk van 11 jaar. Mensen uit onze omgeving vinden het raar omdat we altijd zo’n leuk stel zijn geweest. Maar ons huwelijk was het niet voor mij en ik heb dan ook na er lang over te hebben nagedacht een punt achter gezet. Begrijp me niet verkeerd mijn ex-man is ontzettend lief, maar hij is het gewoon niet meer voor mij, al lang niet meer. De scheiding is prima geregeld, mijn ex en ik hebben geen ruzie of niks gehad. Ik ben verhuisd naar mijn eigen huisje en hij is in ons oude huis blijven wonen.

En nu zit ik dan hier. Onze zogenaamde vrienden hebben me stuk voor stuk laten vallen, want ik kan hem dat toch niet aandoen en blah blah. Zeggen en schrijven heb ik een echte vriendin die over is gebleven en die me steunt door dik en dun.

Dit alles vind ik nog niet eens zo erg, want ik kan goed relativeren en denk dan ook: hoe echt is een vriendschap als je er zo makkelijk vanaf stapt?

Het probleem is dus het volgende. Hoe moet ik nu verder? Hoe maak je nieuwe vrienden?

Na 11 jaar huwelijk raak je wel een beetje uit het uitgaansleven en is het meer zo huisje-boompje-beestje. Waar begin je mee als je net gescheiden bent?

Het grootste probleem van dit alles is misschien wel mijn eigen ik. Ik voel me alleen en absoluut niet aantrekkelijk.(In aanloop naar mijn beslissing was er een zeg maar een niet bestaand sex leven en intimiteit was er ook al lang niet meer in welke vorm dan ook). Ik ben zo bang om nooit meer iemand te ontmoeten, omdat ik niet leuk, lief, mooi of aantrekkelijk genoeg ben. En bij die gedachten slaat de schrik me om het hart en krijg ik visioenen van mezelf als ik over 30 jaar als 60 jarige oude vrouw helemaal alleen met mijn 40 katten (die ik dan maar aanschaf) ergens 5 hoog achter de geraniums en petunia’s zit te schelden op de kinderen die buitenspelen. Dat ik compleet gevoelloos en hatelijk wordt. En dat wil ik niet.

Ik wil gewoon weer mezelf worden die vrolijke, spontane lachende meid, maar de angst om nooit meer door iemand gewild te worden is sterk aanwezig.

Collega’s zeggen wel eens tegen elkaar (ze menen dat ik dat niet terug te horen krijg): ach, die blijft niet lang alleen,. Maar ik denk nog steeds het tegenovergestelde.

Hoe kom ik hierdoor en overheen?

Groetjes,
Sanne

Lieve Sanne,

Jouw probleem is niet de scheiding, het gebrek aan vrienden of de angst om alleen te blijven, maar je gebrek aan zelfvertrouwen.

Als jij jezelf niet leuk, lief, mooi en aantrekkelijk vindt, straal je dat uit en is het ook lastig om nieuwe contacten te leggen. Ik zou je nu allemaal tips kunnen geven over hoe en waar je nieuwe mensen kunt leren kennen, maar zolang je jezelf niet leuk vindt, heeft dat weinig zin.

Het belangrijkste nu is dus om jezelf weer te leren kennen en leuk te vinden. Je kunt jezelf op oppervlakkige manieren een beter gevoel geven door een nieuw kapsel te nemen en leuke nieuwe kleren te kopen, maar als je structureel je zelfvertrouwen wilt verbeteren, adviseer ik je om een cursus te doen of om een coach te vinden die je kan helpen.

Allicht lijkt het eng om zoiets te gaan doen, maar in het ergste geval verbetert de kwaliteit van je leven aanzienlijk en leer je van jezelf te houden. Met die nieuwe positieve levenshouding wordt het dan ook een stuk makkelijker om nieuwe (blijvende!) contacten te leggen. Je bent nog hartstikke jong en alleen jijzelf kunt bepalen of je de rest van je leven alleen door moet brengen!

Liefs,
Lara

Ook een probleem? Mail
Meer Lara?

Bekijk alle logs van Lara